Yaşlı Adam ve Torunu

Bir zamanlar çok yaşlı bir adam vardı; gözleri zayıflamış, kulakları işitmez olmuş, dizleri titriyordu ve sofraya oturduğunda kaşığı zor tutuyor, çorbayı masa örtüsüne döküyor ya da ağzından akıtıyordu. Oğlu ve gelini bundan iğrenmişti, bu yüzden yaşlı dede sonunda sobanın arkasındaki köşede oturmak zorunda kaldı ve ona yemeğini toprak bir kapta, hatta yetersiz miktarda verdiler. Gözleri yaşlarla dolu bir şekilde sofraya bakardı. Bir keresinde de titreyen elleri kabı tutamadı ve kap yere düşüp kırıldı. Genç karısı onu azarladı ama o hiçbir şey söylemedi, sadece iç çekti. Sonra ona birkaç kuruşa tahta bir kap aldılar ve ondan yemek zorunda kaldı.

Bir gün böyle otururlarmış, dört yaşındaki küçük torunları yerdeki tahta parçalarını toplamaya başladı. Baba, "Orada ne yapıyorsun?" diye sordu.

Çocuk, "Büyüdüğümde babamla annemin yemek yiyebilmesi için küçük bir yalak yapıyorum," diye cevap verdi.

Adam ve karısı bir süre birbirlerine baktılar ve sonra ağlamaya başladılar. Ardından yaşlı dedeyi sofraya götürdüler ve o günden sonra hep onunla birlikte yemek yediler, hatta bir şey dökse bile hiç ses çıkarmadılar.