Stary człowiek i jego wnuk

Był sobie raz bardzo stary człowiek, którego oczy stały się matowe, uszy przytępione, kolana drżały, a gdy siadał przy stole, ledwo mógł utrzymać łyżkę i wylewał rosół na obrus lub pozwalał mu płynąć z ust. Jego syn i żona syna byli tym zniesmaczeni, więc stary dziadek w końcu musiał usiąść w kącie za piecem, a oni dali mu jedzenie w glinianej misce, i to nawet za mało. I patrzył w stronę stołu z oczami pełnymi łez. Raz też jego drżące ręce nie mogły utrzymać miski i upadła na ziemię i rozbiła się. Młoda żona go zbeształa, ale nic nie powiedział i tylko westchnął. Potem kupili mu drewnianą miskę za kilka pół pensów, z której musiał jeść.

Siedzieli tak kiedyś, gdy czteroletni wnuczek zaczął zbierać kawałki drewna z ziemi. „Co tam robisz?” zapytał ojciec.

„Robię małe korytko” – odpowiedziało dziecko – „dla taty i mamy, którzy będą z niego jeść, kiedy będę duży”.

Mężczyzna i jego żona patrzyli na siebie przez chwilę, po czym zaczęli płakać. Potem zaprowadzili starego dziadka do stołu i odtąd zawsze pozwalali mu jeść z nimi, a także nie mówili nic, jeśli coś rozlał.