De oude man en zijn kleinzoon

Er was eens een zeer oude man, wiens ogen zwak waren geworden, wiens oren doof waren, wiens knieën trilden, en die, wanneer hij aan tafel zat, nauwelijks een lepel kon vasthouden en de bouillon over het tafelkleed morste of uit zijn mond liet lopen. Zijn zoon en diens vrouw walgden hiervan, dus moest de oude grootvader uiteindelijk in de hoek achter de kachel gaan zitten, en ze gaven hem zijn eten in een aardewerken kom, en zelfs daar was niet genoeg van. En hij keek altijd met tranen in zijn ogen naar de tafel. Op een keer konden zijn trillende handen de kom niet vasthouden, en die viel op de grond en brak. De jonge vrouw schold hem uit, maar hij zei niets en zuchtte alleen maar. Toen kochten ze hem voor een paar halve centen een houten kom, waaruit hij moest eten.

Ze zaten daar op een gegeven moment toen hun kleine kleinzoon van vier jaar oud wat stukjes hout van de grond begon te verzamelen. 'Wat ben je daar aan het doen?' vroeg de vader.

'Ik maak een kleine voerbak,' antwoordde het kind, 'zodat papa en mama eruit kunnen eten als ik groot ben.'

De man en zijn vrouw keken elkaar een tijdje aan en barstten toen in tranen uit. Daarna namen ze de oude grootvader mee naar tafel en lieten hem voortaan altijd met hen mee-eten. Ook als hij iets morste, zeiden ze er niets van.