ชายชรากับหลานชายของเขา

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีชายชราคนหนึ่ง ดวงตาของเขาพร่ามัว หูหนวก เข่าสั่น และเมื่อเขานั่งที่โต๊ะ เขาก็แทบจะจับช้อนไม่ได้ และทำน้ำซุปหกใส่ผ้าปูโต๊ะ หรือไม่ก็ไหลออกจากปาก ลูกชายและภรรยาของลูกชายรู้สึกรังเกียจกับเรื่องนี้ ในที่สุดปู่ก็ต้องไปนั่งอยู่มุมห้องหลังเตา และพวกเขาป้อนอาหารให้เขาในชามดินเผา ซึ่งก็ไม่เพียงพอด้วยซ้ำ และเขาก็มักจะมองไปที่โต๊ะด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยน้ำตา ครั้งหนึ่ง มือที่สั่นเทาของเขาไม่สามารถจับชามได้ และชามก็ตกพื้นแตก ภรรยาสาวดุเขา แต่เขาก็ไม่พูดอะไร ได้แต่ถอนหายใจ จากนั้นพวกเขาก็ซื้อชามไม้ให้เขาในราคาไม่กี่เพนนี ซึ่งเขาต้องใช้กินอาหาร

ขณะที่พวกเขานั่งอยู่นั้น หลานชายตัวน้อยวัยสี่ขวบก็เริ่มเก็บเศษไม้บนพื้น “ลูกกำลังทำอะไรอยู่ตรงนั้น?” พ่อถาม

เด็กน้อยตอบว่า “ผมกำลังทำรางอาหารเล็กๆ ไว้ให้พ่อกับแม่ใช้กินข้าวเมื่อผมโตขึ้นครับ”

ชายและภรรยามองหน้ากันอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็เริ่มร้องไห้ จากนั้นพวกเขาก็พาคุณปู่ไปที่โต๊ะ และนับจากนั้นเป็นต้นมาก็ให้คุณปู่กินข้าวด้วยเสมอ และก็ไม่พูดอะไรเลยหากคุณปู่ทำอะไรหกเลอะเทอะ