Yılanlarla İlgili Hikayeler

Bir zamanlar küçük bir çocuk vardı, annesi ona her öğleden sonra küçük bir kase süt ve ekmek verirdi ve çocuk bununla birlikte avluda otururdu. Ancak yemeye başladığında, duvardaki bir yarıktan bir yılan sürünerek çıktı, küçük kafasını kaseye daldırdı ve onunla birlikte yedi. Çocuk bundan hoşnut oldu ve küçük kasesiyle orada otururken yılan hemen gelmeyince, ağladı,

"Yılan, yılan, çabuk gel!"

Buraya gel, ey minicik şey!

Sen de ekmek kırıntılarını alacaksın,

Kendini sütle ferahlatacaksın.

Yılan aceleyle geldi ve yemeğinin tadını çıkardı. Üstelik minnettarlığını da gösterdi; çocuğa sakladığı hazinelerden her türlü güzel şeyi, parlak taşları, incileri ve altın oyuncakları getirdi. Ancak yılan sadece sütü içti, ekmek kırıntılarını yemedi. Bir gün çocuk küçük kaşığını alıp yılanın başına hafifçe vurdu ve "Küçük şey, ekmek kırıntılarını da ye!" dedi. Mutfakta duran anne, çocuğun biriyle konuştuğunu duydu ve kaşığıyla bir yılanı vurduğunu görünce, bir odun parçasıyla dışarı koştu ve o iyi kalpli küçük yaratığı öldürdü.

O andan itibaren çocukta bir değişiklik oldu. Yılan onunla birlikte yemek yediği sürece boyu uzamış ve güçlenmişti, ama şimdi güzel pembe yanaklarını kaybetmiş ve zayıflamıştı. Çok geçmeden cenaze kuşu geceleri ağlamaya başladı, kızılgerdan da cenaze çelengi için küçük dallar ve yapraklar toplamaya koyuldu ve kısa süre sonra çocuk tabutuna yatırıldı.

Yetim bir kız, şehir surlarında oturmuş iplik eğiriyordu ki, surların alt kısmındaki bir delikten bir yılanın çıktığını gördü. Hızla, yılanların çok sevdiği ve sadece üzerinde süründükleri mavi ipek mendillerden birini yılanın yanına serdi. Yılan mendili görür görmez geri döndü, sonra küçük bir altın taçla geri geldi, tacı mendilin üzerine koydu ve tekrar uzaklaştı. Kız tacı aldı; taç parıldıyordu ve ince altın telkari işçiliğinden yapılmıştı. Yılan çok geçmeden ikinci kez geri geldi, ancak tacı artık görmeyince, duvara doğru süründü ve kederinden küçük kafasını gücü yettiği sürece duvara vurdu, sonunda orada ölü olarak yattı. Eğer kız tacı olduğu yerde bıraksaydı, yılan kesinlikle delikten daha fazla hazinesini çıkarırdı.

Yılan "Huhu, huhu" diye bağırır.

Bir çocuk, "Çık dışarı," der. Yılan çıkar, sonra çocuk küçük kız kardeşini sorar: "Küçük Kırmızı Çoraplı'yı görmedin mi?"

Yılan, "Hayır" diyor.

"Ben de öyle düşünmüyorum."

“O zaman ben de senin gibiyim. Huhu, huhu, huhu.”