Opowieści o wężach

Było sobie kiedyś małe dziecko, którego matka dawała mu każdego popołudnia małą miseczkę mleka i chleba, a dziecko siadało z nią na podwórku. Kiedy jednak zaczęło jeść, wąż wypełzł ze szczeliny w murze, zanurzył swoją małą główkę w miseczce i jadł z nią. Dziecko to bardzo lubiło, a kiedy siedziało tam z miseczką, a wąż nie pojawił się od razu, zawołało:

„Wężu, wężu, przyjdź szybko

Chodź tu, maleńka istoto,

Będziesz miał swoje okruszki chleba,

Będziesz orzeźwiał się mlekiem.”

Wtedy wąż pospiesznie przybył i zajadał się jedzeniem. Co więcej, okazał wdzięczność, przynosząc dziecku wszelkiego rodzaju piękne rzeczy ze swoich ukrytych skarbów, błyszczące kamienie, perły i złote zabawki. Wąż jednak wypił tylko mleko, a okruszki chleba zostawił w spokoju. Pewnego dnia dziecko wzięło swoją małą łyżeczkę i delikatnie uderzyło nią węża w głowę, mówiąc: „Zjedz też okruszki chleba, maleńka”. Matka, która stała w kuchni, usłyszała, jak dziecko rozmawia z kimś, a kiedy zobaczyła, że ​​uderza węża swoją łyżeczką, wybiegła z kawałkiem drewna i zabiła grzeczne małe stworzenie.

Od tamtej pory w dziecku zaszła zmiana. Dopóki wąż jadł z nią, rosło wysokie i silne, ale teraz straciło swoje śliczne, różowe policzki i zwiędło. Nie minęło wiele czasu, zanim ptak pogrzebowy zaczął płakać w nocy, a rudzik zbierał gałązki i liście na wieniec pogrzebowy, a wkrótce potem dziecko spoczęło na swoim łożu pogrzebowym.

Sierota siedziała na murach miejskich i kręciła się, gdy zobaczyła węża wychodzącego z dziury głęboko w murze. Szybko rozłożyła obok niego jedną z niebieskich jedwabnych chusteczek, które węże tak bardzo lubią i po których tylko się skradają. Gdy tylko wąż ją zobaczył, cofnął się, a potem wrócił, niosąc ze sobą małą złotą koronę, położył ją na chusteczce i odszedł. Dziewczynka wzięła koronę, błyszczącą i z delikatną złotą filigranową robótką. Niedługo potem wąż wrócił po raz drugi, ale gdy już nie widział korony, podpełzł do muru i w żalu bił w nią swoją małą główką, póki starczyło mu sił, aż w końcu padł martwy. Gdyby dziewczynka zostawiła koronę tam, gdzie była, wąż z pewnością wyniósłby z dziury jeszcze więcej swoich skarbów.

Wąż krzyczy: „Huhu, huhu”.

Dziecko mówi: „Wyjdź”. Wąż wychodzi, a wtedy dziecko pyta o swoją młodszą siostrę: „Czy nie widziałaś małych Czerwonych Pończoszek?”

Wąż odpowiada: „Nie”.

„Ja też nie.”

„W takim razie jestem taki jak ty. Huhu, huhu, huhu.”