Verhalen over slangen

Er was eens een klein kindje wiens moeder haar elke middag een kommetje melk en brood gaf, en het kindje ging er dan mee in de tuin zitten. Toen ze begon te eten, kroop er echter een slang uit een spleet in de muur, doopte zijn kopje in het kommetje en at mee. Het kindje genoot hiervan, en toen ze daar met haar kommetje zat en de slang niet meteen terugkwam, begon ze te huilen.

"Slang, slang, kom snel!"

Kom hier, klein dingetje,

Gij zult uw broodkruimels ontvangen,

Je zult je verfrissen met melk.

Toen kwam de slang haastig aanrennen en smulde van zijn maaltijd. Bovendien toonde hij zijn dankbaarheid door het kind allerlei mooie dingen uit zijn verborgen schatkamer te brengen: glimmende stenen, parels en gouden speeltjes. De slang dronk echter alleen de melk en liet de broodkruimels liggen. Op een dag pakte het kind zijn lepeltje en sloeg de slang er zachtjes mee op zijn kop. Hij zei: "Eet ook de broodkruimels op, kleintje." De moeder, die in de keuken stond, hoorde het kind met iemand praten. Toen ze zag dat het kind een slang met haar lepeltje sloeg, rende ze naar buiten met een stuk hout en doodde het brave beestje.

Vanaf dat moment veranderde het kind. Zolang de slang met haar had gegeten, was ze groot en sterk geworden, maar nu verloor ze haar mooie roze wangen en kwijnde ze weg. Het duurde niet lang voordat de rouwvogel 's nachts begon te krijsen en het roodborstje takjes en blaadjes verzamelde voor een rouwkrans, en kort daarna lag het kind op haar baar.

Een weeskind zat op de stadsmuur te spinnen toen ze een slang uit een gat laag in de muur zag komen. Snel spreidde ze een van de blauwe zijden zakdoeken uit waar slangen zo dol op zijn en waar ze als enige op kruipen. Zodra de slang de zakdoek zag, ging hij terug, keerde terug en bracht een kleine gouden kroon mee. Hij legde de kroon op de zakdoek en ging weer weg. Het meisje raapte de kroon op; hij glinsterde en was gemaakt van fijn gouden filigraanwerk. Niet lang daarna kwam de slang voor de tweede keer terug, maar toen hij de kroon niet meer zag, kroop hij naar de muur en sloeg in zijn verdriet met zijn kopje ertegenaan zolang hij nog kracht had, tot hij uiteindelijk dood neerviel. Als het meisje de kroon had laten liggen, zou de slang zeker nog meer schatten uit het gat hebben gehaald.

Een slang jankt: "Huhu, huhu."

Een kind zegt: "Kom tevoorschijn." De slang komt tevoorschijn, waarna het kind naar haar zusje vraagt: "Heb je Roodkousje niet gezien?"

De slang zegt: "Nee."

“Ik ook niet.”

“Dan ben ik net als jij. Huhu, huhu, huhu.”