Yoksulluk ve tevazu cennete götürür.

Bir zamanlar bir kralın oğlu dünyaya çıktı ve düşüncelere dalmış, hüzünlüydü. Gökyüzüne baktı; gökyüzü o kadar güzel, saf ve maviydi ki, iç çekti ve dedi ki: "Cennetteki biri için her şey ne kadar güzel olmalı!" Sonra yolda kendisine doğru gelen fakir, yaşlı bir adam gördü ve ona seslenerek sordu: "Cennete nasıl gidebilirim?"

Adam şöyle cevap verdi: “Yoksulluk ve tevazu ile. Benim yırtık pırtık elbiselerimi giy, yedi yıl dünyayı dolaş ve sefaletin ne olduğunu öğren, para alma, ama eğer acıkırsan merhametli kalplerden bir parça ekmek iste; işte böyle cennete ulaşacaksın.”

Kralın oğlu görkemli ceketini çıkardı, yerine dilenci elbisesini giydi, geniş dünyaya çıktı ve büyük acılar çekti. Yanında azıcık yiyecekten başka bir şey almadı, hiçbir şey söylemedi, sadece Rabbe kendisini cennetine alması için dua etti. Yedi yıl geçtikten sonra babasının sarayına döndü, ama kimse onu tanımadı. Hizmetkarlara, “Gidin ve anne babama geri döndüğümü söyleyin” dedi. Ama hizmetkarlar inanmadılar, güldüler ve onu orada öylece bıraktılar. Sonra, “Gidin ve kardeşlerime söyleyin ki gelsinler, onları tekrar görmek çok isterim” dedi. Hizmetkarlar bunu da yapmadılar, ama sonunda içlerinden biri gitti ve kralın çocuklarına söyledi, ama onlar da inanmadılar ve bununla ilgili kendilerini yormadılar. Sonra annesine bir mektup yazdı ve ona tüm acılarını anlattı, ama onun oğlu olduğunu söylemedi. Kraliçe, acıdığı için ona merdiven altındaki bir yeri tahsis ettirdi ve iki hizmetçi tarafından her gün yemeği kendisine getirildi.

Fakat içlerinden biri kötü niyetliydi ve “Dilenci neden iyi yemeği yesin ki?” dedi ve yemeği kendine sakladı ya da köpeklere verdi, zayıf ve bitkin düşmüş dilenciye ise sudan başka bir şey vermedi; diğeri ise dürüsttü ve dilenciye gönderilenleri aldı. Azdı ama bir süre idare edebildi ve bu süre boyunca oldukça sabırlıydı, ancak sürekli olarak daha da zayıfladı. Ancak hastalığı ilerledikçe son ayini almak istedi. Kutsal ekmek aşağıya indirilirken, kasaba ve çevredeki tüm çanlar çalmaya başladı. Ayinden sonra rahip merdivenlerin altındaki zavallı adamın yanına gitti ve orada ölü yatıyordu. Bir elinde gül, diğer elinde zambak vardı ve yanında hayat hikayesinin yazılı olduğu bir kağıt duruyordu.

Defnedildiğinde, mezarının bir tarafında gül, diğer tarafında ise zambak büyüdü.