Armoede en nederigheid leiden naar de hemel.

Er was eens een koningszoon die de wereld introk, vol gedachten en verdriet. Hij keek naar de hemel, die zo prachtig helder en blauw was, en zuchtte toen: "Wat moet het goed zijn met iemand daarboven in de hemel!" Toen zag hij een arme, grijsbehaarde man over de weg naar hem toe komen. Hij sprak hem aan en vroeg: "Hoe kan ik in de hemel komen?"

De man antwoordde: "Door armoede en nederigheid. Trek mijn vodden aan, zwerf zeven jaar lang de wereld rond en ervaar wat ellende is. Neem geen geld aan, maar vraag barmhartige mensen om een ​​stukje brood als je honger hebt; zo zul je de hemel bereiken."

Toen trok de koningszoon zijn prachtige mantel uit en deed in plaats daarvan de kleren van een bedelaar aan. Hij ging de wijde wereld in en leed grote ellende. Hij nam niets mee dan een beetje voedsel, sprak geen woord, maar bad tot de Heer om hem in de hemel op te nemen. Toen de zeven jaar voorbij waren, keerde hij terug naar het paleis van zijn vader, maar niemand herkende hem. Hij zei tegen de dienaren: 'Ga en vertel mijn ouders dat ik terug ben gekomen.' Maar de dienaren geloofden het niet, lachten hem uit en lieten hem daar staan. Toen zei hij: 'Ga en vertel het aan mijn broers, zodat ze naar beneden komen, want ik zou ze zo graag weerzien.' Ook dat wilden de dienaren niet doen, maar uiteindelijk ging een van hen en vertelde het aan de kinderen van de koning. Maar die geloofden het niet en maakten zich er geen zorgen over. Toen schreef hij een brief aan zijn moeder en beschreef haar al zijn ellende, maar hij zei niet dat hij haar zoon was. Uit medelijden liet de koningin hem daarom een ​​plaats onder de trap toewijzen, en twee bedienden brachten hem dagelijks eten.

Maar een van hen was onvriendelijk en zei: "Waarom zou de bedelaar het goede eten krijgen?" en hield het voor zichzelf, of gaf het aan de honden, en gaf de zwakke, uitgemergelde bedelaar niets anders dan water; de ander was echter eerlijk en nam de bedelaar aan wat hem werd gestuurd. Het was weinig, maar hij kon er een tijdje van leven, en al die tijd was hij heel geduldig, maar hij werd steeds zwakker. Toen zijn ziekte echter verergerde, verlangde hij ernaar het laatste sacrament te ontvangen. Toen de hostie beneden werd omhooggeheven, begonnen alle klokken in de stad en de omgeving te luiden. Na de mis ging de priester naar de arme man onder de trap, en daar lag hij dood. In de ene hand had hij een roos, in de andere een lelie, en naast hem lag een papier waarop zijn levensverhaal stond opgeschreven.

Toen hij begraven werd, groeide er aan de ene kant van zijn graf een roos en aan de andere kant een lelie.