Bieda i pokora prowadzą do nieba

Był sobie syn królewski, który wyruszył w świat, pełen myśli i smutku. Spojrzał w niebo, które było tak pięknie czyste i błękitne, po czym westchnął i powiedział: „Jak dobrze musi być wszystkim, gdy ktoś jest tam w niebie!”. Wtedy zobaczył biednego siwowłosego mężczyznę, który zbliżał się do niego drogą, i przemówił do niego, pytając: „Jak mogę dostać się do nieba?”

Człowiek odpowiedział: „Ubóstwem i pokorą. Włóż moje łachmany, wędruj po świecie przez siedem lat i poznaj, czym jest nędza. Nie bierz pieniędzy, a jeśli jesteś głodny, poproś współczujące serca o kawałek chleba; w ten sposób dotrzesz do nieba”.

Wtedy syn królewski zdjął swój wspaniały płaszcz i włożył na jego miejsce szatę żebraka, wyszedł w szeroki świat i cierpiał wielką nędzę. Wziął tylko trochę jedzenia, nic nie powiedział, ale modlił się do Pana, aby zabrał go do nieba. Gdy minęło siedem lat, wrócił do pałacu swego ojca, ale nikt go nie poznał. Powiedział do sług: „Idźcie i powiedzcie moim rodzicom, że wróciłem”. Lecz słudzy nie uwierzyli, roześmiali się i zostawili go tam stojącego. Wtedy on rzekł: „Idźcie i powiedzcie moim braciom, żeby zeszli, bo tak bardzo chciałbym ich znowu zobaczyć”. Słudzy również nie chcieli tego uczynić, ale w końcu jeden z nich poszedł i opowiedział o tym synom królewskim, ale te nie uwierzyły i nie zawracały sobie tym głowy. Wtedy napisał list do matki i opisał jej całą swoją nędzę, ale nie powiedział, że jest jej synem. Z litości królowa kazała wyznaczyć mu miejsce pod schodami i codziennie dwóch służących przynosiło mu jedzenie.

Ale jeden z nich był złośliwy i powiedział: „Czemu żebrak ma mieć dobre jedzenie?” i zatrzymał je dla siebie, albo dał psom, a słabemu, wyniszczonemu żebrakowi zabrał tylko wodę; drugi jednak był uczciwy i wziął żebrakowi to, co mu przysłano. Było to niewiele, ale mógł z tego przeżyć jakiś czas, i przez cały czas był bardzo cierpliwy, ale stawał się coraz słabszy. Jednak w miarę jak jego choroba się pogłębiała, zapragnął przyjąć ostatni sakrament. Gdy hostię wnoszono na dół, wszystkie dzwony w mieście i okolicy zaczęły dzwonić. Po mszy ksiądz poszedł do biedaka pod schodami, a tam leżał martwy. W jednej ręce miał różę, w drugiej lilię, a obok niego leżała kartka, na której była spisana jego historia.

Kiedy został pochowany, po jednej stronie grobu wyrosła róża, a po drugiej lilia.