Köle ve Aslan

Efendisi tarafından son derece acımasızca muamele gören bir köle, yakalanmamak için çöle kaçtı. Yiyecek ve barınak ararken bir mağaraya rastladı ve içeri girdiğinde boş olduğunu gördü. Ancak, burası aslında bir aslan iniydi ve zavallı kaçak adamın dehşetiyle, aslan hemen ortaya çıktı. Adam kendini kayıp zannetti; ama büyük bir şaşkınlıkla, aslan ona saldırmak ve onu parçalamak yerine, gelip ona yaltaklandı, aynı zamanda inleyerek pençesini kaldırdı. Pençesinin çok şişmiş ve iltihaplı olduğunu görünce, ayağının tabanına saplanmış büyük bir diken buldu. Dikenini çıkardı ve yarayı elinden geldiğince pansuman etti; zamanla yara tamamen iyileşti. Aslanın minnettarlığı sınırsızdı; adamı dostu olarak gördü ve bir süre mağarayı birlikte paylaştılar. Ancak bir gün köle, hemcinslerinin arkadaşlığını özlemeye başladı ve aslana veda ederek şehre döndü. Burada hemen tanındı ve zincirlere vurularak eski efendisine götürüldü. Efendisi onu ibretlik bir örnek yapmak için tiyatrodaki bir sonraki halka açık gösteride vahşi hayvanlara atılmasını emretti. O talihsiz günde, vahşi hayvanlar arenaya salındı ​​ve aralarında devasa ve vahşi görünümlü bir aslan da vardı; ve sonra zavallı köle onların arasına atıldı. Aslan bir bakışta ona doğru sıçrayıp, sevgi ve sevinç dolu bir ifadeyle ayaklarının dibine yattığında seyircilerin şaşkınlığı ne oldu! Mağaradaki eski dostuydu! Seyirciler kölenin hayatının bağışlanmasını istediler ve şehrin valisi, bir hayvanda böyle bir minnettarlık ve sadakate hayret ederek, ikisinin de özgürlüğüne kavuşmasına karar verdi.