Niewolnik i Lew

Niewolnik uciekł swemu panu, który okrutnie go potraktował, i aby uniknąć schwytania, udał się na pustynię. Błąkając się w poszukiwaniu pożywienia i schronienia, dotarł do jaskini, do której wszedł i okazało się, że jest pusta. W rzeczywistości jednak była to lwia jama i niemal natychmiast, ku przerażeniu nieszczęsnego zbiega, pojawił się sam Lew. Człowiek uznał się za straconego: lecz ku jego całkowitemu zdumieniu Lew, zamiast rzucić się na niego i pożreć, podszedł i zaczął się do niego łasić, jednocześnie skomląc i podnosząc łapę. Widząc, że jest mocno spuchnięta i zaogniona, zbadał ją i znalazł duży cierń wbity w podeszwę stopy. Usunął go i opatrzył ranę tak dobrze, jak potrafił, a z czasem rana całkowicie się zagoiła. Wdzięczność Lwa nie miała granic; uważał człowieka za przyjaciela i przez jakiś czas dzielili jaskinię. Nadszedł jednak dzień, w którym Niewolnik zatęsknił za towarzystwem bliźnich i pożegnał się z Lwem, po czym wrócił do miasta. Tu został natychmiast rozpoznany i zaprowadzony w łańcuchach do swego dawnego pana, który postanowił go zbesztać i rozkazał rzucić go bestiom na pożarcie podczas najbliższego publicznego widowiska w teatrze. Tego feralnego dnia bestie zostały wypuszczone na arenę, a wśród nich Lew o ogromnej masie i dzikim wyglądzie; a następnie nieszczęsny Niewolnik został wrzucony między nie. Jakież było zdumienie widzów, gdy Lew po jednym spojrzeniu podskoczył do niego i położył się u jego stóp z wyrazem miłości i zachwytu! To był jego stary przyjaciel z jaskini! Publiczność wrzeszczała, że ​​życie Niewolnika powinno zostać oszczędzone: a gubernator miasta, podziwiając taką wdzięczność i wierność u zwierzęcia, zarządził, że obaj odzyskają wolność.