De slaaf en de leeuw

Een slaaf was weggelopen van zijn meester, die hem vreselijk had mishandeld, en was de woestijn in gevlucht om niet gevangen genomen te worden. Terwijl hij rondzwierf op zoek naar voedsel en onderdak, kwam hij bij een grot. Hij ging naar binnen en trof er niemand aan. In werkelijkheid was het echter een leeuwenhol, en tot grote schrik van de arme vluchteling verscheen de leeuw zelf. De man gaf zich gewonnen, maar tot zijn grote verbazing sprong de leeuw niet op hem af om hem te verslinden, maar kwam hij hem tegemoet, terwijl hij jammerde en zijn poot optilde. Hij zag dat de poot erg gezwollen en ontstoken was, onderzocht hem en vond een grote doorn in de bal van de voet. Hij verwijderde de doorn en verzorgde de wond zo goed als hij kon, en na verloop van tijd genas de wond volledig. De leeuw was grenzeloos dankbaar; hij beschouwde de man als zijn vriend en ze deelden de grot enige tijd samen. Er kwam echter een dag waarop de slaaf begon te verlangen naar het gezelschap van zijn medemensen. Hij nam afscheid van de leeuw en keerde terug naar de stad. Daar werd hij al snel herkend en in ketenen weggevoerd naar zijn voormalige meester, die besloot een voorbeeld van hem te maken en beval dat hij bij de eerstvolgende voorstelling in het theater voor de dieren zou worden geworpen. Op de noodlottige dag werden de dieren in de arena losgelaten, waaronder een leeuw van enorme omvang en een woest uiterlijk; en vervolgens werd de arme slaaf tussen hen geworpen. Wat een verbazing van de toeschouwers, toen de leeuw na één blik op hem afsprong en met een uitdrukking van genegenheid en vreugde aan zijn voeten ging liggen! Het was zijn oude vriend uit de grot! Het publiek schreeuwde dat het leven van de slaaf gespaard moest worden: en de gouverneur van de stad, verwonderd over zoveel dankbaarheid en trouw van een dier, decreteerde dat beiden hun vrijheid terug zouden krijgen.