Denizden Bir Mektup
Şişedeki bir mektup, sahili temizleyen bir kadını kırk yıldır yanıt bekleyen bir söze götürür.
June şişeyi bir yosun demetinin altında buldu. İçinde kurşun kalemle yazılmış bir mektup vardı: Sevgili Deniz, lütfen mavi kayığımı geri getir. Sana en güzel bilyemi vereceğim. Thomas, altı yaşında.
Köyde üç Thomas vardı. En küçüğü on bir yaşındaydı. En yaşlısı sebze satardı. Üçüncüsü limanın yanında bisiklet tamir ederdi.
“Benimki yeşildi,” dedi çocuk. “Hiç kayığım olmadı,” dedi manav.
Bisikletçi mektubu iki kez okudu. Ardından tezgâhın altındaki çekmeceyi açıp mavi bir cam bilye çıkardı.
“O yaz her sabah bekledim,” dedi. “Kırk yıl önce.”
June onun gülmesini bekledi. Oysa adam mektubu özenle katladı.
“O kayığı babam yapmıştı. Birlikte yaptığımız son şeydi.”
June o akşam sahilde yeniden yürüdü. Deniz kırk yıl sonra tahta bir oyuncağı geri getirmeyecekti. Ama maket yapan bir yeğeni ve Thomas’ın kasanın yanında tuttuğu bir fotoğraf vardı.
Üç akşam çalıştılar. Yeni kayık eskisinin aynısı değildi. Yelkeni eğriydi, mavi boyada fırça izleri görünüyordu.
June kayığı tamirhanenin önüne bıraktı. Yanına bir not koydu: Deniz yavaştır. Elinden geleni yaptı.
Ertesi sabah Thomas onu limanda buldu. Bilyeyi avucuna bıraktı.
“Söz sözdür,” dedi.
Küçük mavi kayığın durgun suda süzülüşünü birlikte izlediler. Bu kez ince bir ip onu kıyıya bağlıyordu.
Özgün kurmaca © Stories.red
Okur sohbeti
Sohbeti başlatın.
