จดหมายจากทะเล

จูนพบขวดใต้กองสาหร่าย ข้างในมีจดหมายเขียนด้วยดินสอว่า “ถึงทะเล โปรดคืนเรือสีฟ้าของผมด้วย ผมจะให้ลูกแก้วที่ดีที่สุด โทมัส อายุหกขวบ”

ในหมู่บ้านมีคนชื่อโทมัสสามคน คนเล็กสุดอายุสิบเอ็ดปี คนแก่สุดขายผัก ส่วนอีกคนซ่อมจักรยานอยู่ข้างท่าเรือ

“ของผมสีเขียวครับ” เด็กชายบอก “ผมไม่เคยมีเรือ” คนขายผักกล่าว

ช่างจักรยานอ่านจดหมายสองรอบ แล้วเปิดลิ้นชักใต้เคาน์เตอร์ หยิบลูกแก้วสีน้ำเงินออกมา

“ผมรอทุกเช้าตลอดฤดูร้อนนั้น” เขาบอก “เมื่อสี่สิบปีก่อน”

จูนคิดว่าเขาจะหัวเราะ แต่เขากลับพับจดหมายอย่างทะนุถนอม

“พ่อทำเรือลำนั้นให้ มันเป็นสิ่งสุดท้ายที่เราสร้างด้วยกัน”

เย็นนั้นจูนเดินบนชายหาดอีกครั้ง เธอรู้ว่าหลังสี่สิบปี น้ำขึ้นคงไม่ส่งของเล่นไม้คืนมา แต่เธอมีหลานชายที่ทำโมเดลเป็น และมีภาพถ่ายที่โทมัสตั้งไว้ข้างเครื่องคิดเงิน

ทั้งคู่ทำงานอยู่สามค่ำ เรือใหม่ไม่เหมือนลำเดิมทุกอย่าง ใบเรือเอียง และสีฟ้ามีรอยแปรง

จูนวางมันหน้าร้านซ่อมพร้อมข้อความว่า “ทะเลทำอะไรช้า แต่พยายามเต็มที่แล้ว”

เช้าวันรุ่งขึ้น โทมัสพบเธอที่ท่าเรือ เขาวางลูกแก้วบนมือเธอ

“สัญญาก็ต้องเป็นสัญญา” เขาบอก

ทั้งคู่มองเรือสีฟ้าลำเล็กแล่นผ่านน้ำนิ่ง คราวนี้มีด้ายเส้นบางผูกมันไว้กับฝั่ง