List od morza

June znalazła butelkę pod splotem wodorostów. W środku był list napisany ołówkiem: Drogie Morze, oddaj mi proszę moją niebieską łódkę. Dam ci najładniejszą kulkę. Thomas, sześć lat.

W wiosce mieszkało trzech Thomasów. Najmłodszy miał jedenaście lat. Najstarszy sprzedawał warzywa. Trzeci naprawiał rowery koło portu.

— Moja była zielona — powiedział chłopiec. — Nigdy nie miałem łódki — odparł sprzedawca.

Mechanik przeczytał list dwa razy. Potem otworzył szufladę pod ladą i wyjął niebieską szklaną kulkę.

— Czekałem każdego ranka przez całe tamto lato — powiedział. — Czterdzieści lat temu.

June myślała, że się roześmieje. On jednak starannie złożył list.

— Tę łódkę zrobił mój ojciec. To była ostatnia rzecz, którą zbudowaliśmy razem.

Wieczorem June znów poszła na plażę. Wiedziała, że po czterdziestu latach przypływ nie zwróci drewnianej zabawki. Ale jej siostrzeniec budował modele, a obok kasy Thomasa stało zdjęcie.

Pracowali przez trzy wieczory. Nowa łódka nie była wierną kopią. Żagiel się przechylał, na niebieskiej farbie widać było ślady pędzla.

June zostawiła ją przed warsztatem z karteczką: Morze działa powoli. Zrobiło, co mogło.

Następnego ranka Thomas znalazł ją w porcie i położył kulkę na jej dłoni.

— Obietnica to obietnica.

Razem patrzyli, jak mała niebieska łódka płynie po spokojnej wodzie. Tym razem cienka nitka łączyła ją z brzegiem.