Een brief van de zee

June vond de fles onder een streng zeewier. Er zat een brief in, met potlood geschreven: Lieve Zee, breng mijn blauwe boot alsjeblieft terug. Ik geef je mijn mooiste knikker. Thomas, zes jaar.

In het dorp woonden drie Thomassen. De jongste was elf. De oudste verkocht groenten. De derde repareerde fietsen bij de haven.

‘Die van mij was groen,’ zei de jongen. ‘Ik heb nooit een boot gehad,’ zei de groenteboer.

De fietsenmaker las de brief twee keer. Toen opende hij een la onder de toonbank en haalde er een blauwe glazen knikker uit.

‘Ik wachtte die zomer elke ochtend,’ zei hij. ‘Veertig jaar geleden.’

June dacht dat hij zou lachen. In plaats daarvan vouwde hij de brief voorzichtig op.

‘Mijn vader had die boot gemaakt. Het was het laatste wat we samen bouwden.’

Die avond liep June weer over het strand. Ze wist dat het tij na veertig jaar geen houten speelgoedboot zou terugbrengen. Maar haar neef bouwde modellen en Thomas had een foto naast zijn kassa staan.

Ze werkten er drie avonden aan. De nieuwe boot was geen exacte kopie. Het zeil hing scheef en in de blauwe verf waren de penseelstreken zichtbaar.

June zette hem voor de werkplaats met een briefje: De zee is langzaam. Ze heeft haar best gedaan.

De volgende ochtend vond Thomas haar bij de haven. Hij legde de knikker in haar hand.

‘Beloofd is beloofd,’ zei hij.

Samen zagen ze een klein blauw bootje over het stille water varen. Ditmaal hield een dun draadje het met de oever verbonden.