ยินดีที่จะประนีประนอม

ขณะที่เขาเดินไปที่บาร์ เขาใช้มือทั้งสองข้างดึงปกเสื้อขึ้น และจัดเนคไทสีแดงเก่าๆ ที่พยายามจะเลื่อนไปอยู่ใต้หูข้างหนึ่งให้เรียบร้อย

บาร์เทนเดอร์เหลือบมองเขาครู่หนึ่ง แล้วก็เริ่มแกะเปลือกมะนาวใส่จานรองต่อไป

ชายผูกเนคไทสีแดงกล่าวว่า “แค่คิดก็รู้สึกคลื่นไส้แล้ว”

“อะไรนะ?” บาร์เทนเดอร์ถาม “น้ำเปล่าเหรอ?”

“ไม่ครับ ความเฉยเมยที่ประชาชนในรัฐแสดงออกมาเกี่ยวกับการมอบของขวัญที่เหมาะสมให้กับเรือรบเท็กซัส เป็นเรื่องน่าอับอายต่อความรักชาติของเรา ผมได้คุยกับดับเบิลยูจี คลีฟแลนด์เมื่อเช้านี้ และเราทั้งคู่เห็นพ้องต้องกันว่าต้องทำอะไรสักอย่างโดยทันที คุณจะบริจาคเงินสิบดอลลาร์เพื่อซื้อชุดเครื่องเงินสำหรับมอบให้แก่เรือหรือไม่ครับ?”

บาร์เทนเดอร์เอื้อมมือไปด้านหลังและหยิบแก้วที่วางอยู่บนชั้นวางขึ้นมา

“ผมไม่แน่ใจว่าผมจะให้เงินคุณสิบดอลลาร์ได้หรือเปล่า” เขากล่าว “แต่ผมมีวิสกี้อยู่นิดหน่อย ที่ผมเผลอใส่น้ำมันสนลงไปเมื่อเช้านี้แล้วลืมทิ้งไป แบบนี้พอใช้ได้ไหมครับ?”

“มันจะเป็นอย่างนั้น” ชายผูกเนคไทสีแดงกล่าวพลางเอื้อมมือไปหยิบแก้ว “และผมก็กำลังขอความช่วยเหลือสำหรับเหล่าผู้รักชาติชาวคิวบาด้วย หากคุณต้องการช่วยเหลืออุดมการณ์แห่งเสรีภาพและไม่มีเงินเหลือเฟือ หากคุณสามารถหาเบียร์สักแก้วที่มีแมลงวันอยู่ในนั้นมาให้ผมได้ ผมก็จะ—”

“ออกไปเดี๋ยวนี้” บาร์เทนเดอร์กล่าว “มีสมาชิกโบสถ์คนหนึ่งกำลังมองเข้ามาทางประตูหลัง และเขาจะไม่ยอมเข้ามาจนกว่าทุกคนจะออกไปหมด”