พันเอกเจย์ผู้แสนอ่อนโยน

ดวงอาทิตย์ส่องแสงเจิดจ้า และนกต่างร้องเพลงอย่างร่าเริงอยู่บนต้นไม้! ธรรมชาติทั้งหมดดูสงบและกลมกลืน บนระเบียงของโรงแรมเล็กๆ แห่งหนึ่งในเขตปกครองใกล้เคียง ชายแปลกหน้าคนหนึ่งนั่งอยู่บนม้านั่งรอรถไฟอย่างเงียบๆ พร้อมกับสูบไปป์ไปด้วย

ทันใดนั้น ชายร่างสูงสวมรองเท้าบูทและหมวกปีกกว้าง เดินออกมาจากด้านในโรงแรมพร้อมปืนพกหกนัดในมือและลั่นไก ชายที่นั่งอยู่บนม้านั่งกลิ้งตัวไปพร้อมกับเสียงร้องดังลั่นเมื่อกระสุนเฉียดหู เขาเด้งตัวขึ้นยืนด้วยความตกใจและโกรธแค้นแล้วตะโกนว่า:

“ทำไมคุณถึงยิงใส่ฉัน?”

ชายร่างสูงเดินเข้ามาพร้อมกับหมวกปีกกว้างในมือ โค้งคำนับแล้วกล่าวว่า “ขออภัยครับ ผมคือพันเอกเจย์ครับ ผมเข้าใจว่าท่านกำลังจะดูหมิ่นผมครับ แต่ผมเห็นว่าผมเข้าใจผิด ผมดีใจมากที่ไม่ได้ฆ่าท่านครับ”

“ผมด่าคุณ—ยังไงล่ะ?” คนแปลกหน้าถาม “ผมไม่ได้พูดอะไรสักคำเลย”

“คุณเคาะม้านั่งนะครับ ราวกับจะบอกว่าคุณเป็นนกหัวขวาน ส่วนผมอยู่ฝ่ายตรงข้าม ตอนนี้ผมเห็นแล้วว่าคุณแค่เคาะขี้เถ้าจากไปป์ของคุณเท่านั้นเอง ผมขออนุญาตคุณ และขอให้คุณเข้ามาดื่มกับผมสักหน่อยนะครับ เพื่อแสดงให้เห็นว่าคุณไม่ได้โกรธเคืองอะไรหลังจากที่สุภาพบุรุษอย่างผมขอโทษคุณแล้ว”