กล้วยไม้หลังกระจก

กล้วยไม้ในตู้โชว์ที่ล็อกไว้ถูกเปลี่ยนแล้ว ดร.เวลประกาศเรื่องนี้ระหว่างการตรวจสวนในตอนเช้า โดยถือรูปถ่ายของดอกไม้เมื่อสัปดาห์ก่อนไว้ข้างๆ ดอกที่เล็กกว่าและสีซีดกว่า กล้วยไม้ที่มีค่าตัวนั้นหายไปแล้ว ส่วนกล้วยไม้ธรรมดาที่วางไว้แทนที่ก็กำลังจะตาย

มีเพียงสามคนเท่านั้นที่ถือลูกกุญแจ ได้แก่ ดร.วาเล หัวหน้าคนสวน และมิริ อาสาสมัครที่ทำความสะอาดตู้ในวันอังคาร เนื่องจากหัวหน้าคนสวนลาพักร้อนและวาเลไปประชุม ตำรวจจึงเริ่มสอบสวนมิริก่อน

เธออธิบายอย่างละเอียดว่าเธอทำอะไรบ้าง: เช็ดด้านนอก เปิดแผงด้านข้าง เช็ดคราบน้ำออกจากชั้นวางด้านล่าง เธอสังเกตเห็นป้ายที่หลวมและกดมุมป้ายลง วาเลกล่าวว่านี่เป็นรายละเอียดที่น่าเชื่อถือสำหรับคนที่หวังจะทำให้ตัวเองดูบริสุทธิ์

หลังจากสัมภาษณ์เสร็จ มิริก็กลับไปที่กล่องอีกครั้ง ฉลากหลุดอีกแล้ว ใต้ฉลากนั้น กระจกมีรอยสี่เหลี่ยมสีซีดๆ ที่ฝุ่นไม่ได้เกาะอยู่ เธอวัดขนาดเทียบกับฐานของกระถางกล้วยไม้ ปรากฏว่ารอยสี่เหลี่ยมนั้นเล็กเกินไป

เรือนกระจกจัดแสดงพืชหลายชนิดโดยวางบนแผ่นไม้ก๊อกแทนที่จะปลูกในกระถาง มิริตรวจสอบรูปถ่ายในคลังภาพผู้เยี่ยมชม หกสัปดาห์ก่อนหน้านี้ กล้วยไม้หายากต้นนั้นเติบโตอยู่บนแผ่นไม้ก๊อกแคบๆ โดยมีรากห้อยลงมาอย่างอิสระ ภาพถ่ายประชาสัมพันธ์เมื่อสัปดาห์ที่แล้วแสดงให้เห็นกล้วยไม้ต้นนั้นอยู่ในกระถางขนาดใหญ่ซึ่งตอนนี้อยู่ในตู้จัดแสดงแล้ว

เธอถามวาเลว่าต้นไม้ต้นนี้ถูกเปลี่ยนกระถางเมื่อไหร่ เขาบอกว่าหัวหน้าคนสวนเป็นคนทำ คนสวนที่ติดต่อได้ที่บ้านบอกว่าเธอไม่เคยแตะต้องต้นไม้ต้นนี้เลย เธอกล่าวเสริมว่ากล้วยไม้สามารถทนต่อหลายสิ่งหลายอย่างได้ แต่การฝังรากที่โผล่พ้นดินลงไปในดินที่แน่นหนาไม่ใช่หนึ่งในนั้น

มิริได้นำรูปถ่ายไปให้ตำรวจ พวกเขาขอเอกสารบันทึกการส่งมอบของเรือนเพาะชำ กระถางขนาดใหญ่มาถึงสี่วันก่อนภาพถ่ายประชาสัมพันธ์ ซึ่งเป็นคำสั่งซื้อของวาเล่ ผู้เชี่ยวชาญด้านพืชสวนตรวจสอบต้นที่กำลังจะตายและพบว่ารากของมันถูกผูกติดกับแผ่นไม้ก๊อกเก่า กล้วยไม้ต้นเดิมไม่ได้ถูกขโมยในวันอังคาร มันตายไปหลายสัปดาห์ก่อนหน้านั้น หลังจากที่วาเล่ทดลองจัดแสดงแบบใหม่

เขานำกล้วยไม้อีกต้นมาแทน แล้วเมื่อกล้วยไม้ต้นที่นำมาแทนเริ่มเหี่ยวตาย เขาก็อ้างว่าเกิดการขโมย การที่มิริมาเยี่ยมในวันอังคารจึงเป็นวันที่สะดวก

ฝ่ายบริหารเรือนกระจกสั่งพักงานเขาชั่วคราวระหว่างรอการสอบสวน ส่วนมิริได้รับคำขอให้กลับมาทำงานอาสาสมัคร แต่เธอบอกว่าจะลองคิดดูก่อน

ในการมาเยี่ยมครั้งต่อไป เธอได้นำป้ายใหม่มาติดที่ลังเปล่า ป้ายนั้นระบุชื่อพืช วันที่พืชตาย และสภาพแวดล้อมที่พืชต้องการในการดำรงชีวิต หัวหน้าคนสวนเป็นคนติดป้ายนั้นด้วยตัวเอง คราวนี้ไม่มีใครคัดค้านรายละเอียดดังกล่าว