ซองจดหมายใต้เบาะที่นั่ง

นาเดียพบซองจดหมายขณะกำลังกวาดทำความสะอาดตู้โดยสารสุดท้ายที่สถานีปลายทาง ภายในซองมีเงินเก้าร้อยปอนด์ ใบสั่งจอดรถของโรงพยาบาล และรูปถ่ายสุนัขแก่ตัวหนึ่ง ด้านหน้าซองมีคนเขียนไว้ว่า: สำหรับชายในเสื้อโค้ทสีน้ำเงิน

เจ้าหน้าที่ตำรวจประจำสถานีตรวจสอบรายงานของผู้โดยสาร หญิงคนหนึ่งแจ้งว่าซองจดหมายถูกขโมย แต่เธอระบุว่าเงินจำนวนหนึ่งพันสองร้อยปอนด์และไม่ได้กล่าวถึงรูปถ่าย พนักงานควบคุมรถไฟจำได้ว่ามีชายสองคนสวมเสื้อโค้ทสีน้ำเงิน คนหนึ่งออกจากสถานีแฟร์วิค ส่วนอีกคนอยู่จนถึงสถานีปลายทาง

“เอาไปใส่ไว้ในแผนกของหายก็ได้ครับ” เจ้าหน้าที่กล่าว “พรุ่งนี้ค่อยมาจัดการก็ได้”

นาเดียเกือบทำอย่างนั้น แต่แล้วเธอก็เหลือบไปเห็นใบสั่งจอดรถ มันลงวันที่เมื่อวาน และมีรอยพับพาดผ่านจากมุมหนึ่งไปยังอีกมุมหนึ่ง นี่ไม่ใช่แค่ซองเงินสดที่เตรียมไว้เมื่อเช้านี้แน่ๆ มีคนพกของอย่างอื่นมาด้วย

เธอโทรไปที่สำนักงานที่จอดรถของโรงพยาบาล พวกเขาไม่สามารถเปิดเผยชื่อผู้ป่วยได้ แต่ยืนยันว่าหมายเลขที่พิมพ์จากเครื่องพิมพ์นั้นเป็นของที่จอดรถสำหรับเจ้าหน้าที่ ไม่ใช่ที่จอดรถสำหรับผู้มาเยี่ยม นาเดียถามพนักงานเก็บค่าโดยสารว่าผู้หญิงที่แจ้งเรื่องการขโมยสวมเครื่องแบบหรือไม่

“เธอใส่ชุดผ่าตัดสีเขียวไว้ใต้เสื้อโค้ท” เขากล่าว “ดูเหมือนเธอจะอารมณ์เสีย”

เจ้าหน้าที่โทรกลับมาหาเธอ คราวนี้เธอสารภาพว่าเงินนั้นเป็นค่าเช่าบ้านของพี่ชาย เธอเขียนข้อความนั้นเพราะเขาจะไปรับเงินจากเพื่อนร่วมงานคนหนึ่ง ซึ่งเป็นชายสวมเสื้อโค้ทสีน้ำเงิน เงินจำนวนนั้นคืออะไร? หนึ่งพันสองร้อยปอนด์ เธอแน่ใจ

นาเดียกลับไปที่ตู้โดยสาร ใต้ที่นั่งตรงข้ามกับซองจดหมาย เธอพบมุมที่ฉีกขาดของถุงกระดาษใส่แซนด์วิช ซึ่งมีชื่อร้านกาแฟของโรงพยาบาลพิมพ์อยู่ ส่วนที่เหลือของถุงอยู่ในช่องเก็บของในตู้โดยสาร ข้างในมีเงินสามร้อยปอนด์และใบเสร็จรับเงินสำหรับกาแฟสองแก้ว

เธอวางใบเสร็จไว้ข้างๆ ใบสั่งจอดรถ นาทีเดียวกัน แต่คนละวัน กระเป๋าเป็นของเมื่อวาน บางทีเงินอาจถูกแบ่งไปก่อนเดินทาง และการสูญหายอาจเกิดขึ้นโดยไม่มีขโมย

หญิงคนนั้นถอนหายใจเมื่อนาเดียอธิบาย เธอใช้กระเป๋าเสื้อโค้ทใส่ถุงกาแฟเมื่อวาน แล้วใส่ซองจดหมายของวันนี้ลงในกระเป๋าเดียวกัน เธอแบ่งเงินสดออกเป็นสองกองขณะจ่ายค่ากาแฟในเช้าวันนั้น มีเพียงกองเดียวที่อยู่ในซองจดหมาย บนรถไฟ เธอโยนถุงเก่าทิ้งไปเพราะคิดว่ามันว่างเปล่า รูปถ่ายสุนัขเป็นของพี่ชายเธอ เธอขอยืมมาเพื่อให้สัตวแพทย์ดู

ตอนเที่ยงคืน พี่ชายมาถึงในเสื้อโค้ทสีฟ้าที่มีรอยปะข้อศอก เขาตรวจนับเงินครั้งหนึ่งและขอบคุณนาเดียสองครั้ง นาเดียยื่นรูปถ่ายสุนัขให้เขาแยกต่างหาก

“เก็บหลักฐานไว้ในที่ปลอดภัยกว่านี้” เธอกล่าว เขาจึงเก็บมันไว้ในกระเป๋าสตางค์ ข้างหน้าบัตรธนาคาร