De envelop onder de stoel

Nadia vond de envelop toen ze de laatste wagon op het eindstation aan het vegen was. Er zat negenhonderd pond in, een parkeerkaartje voor het ziekenhuis en een foto van een oude hond. Op de voorkant had iemand geschreven: Voor de man in de blauwe jas.

De stationsagent controleerde de passagiersrapporten. Een vrouw had aangifte gedaan van een gestolen envelop, maar ze sprak over een bedrag van twaalfhonderd pond en noemde geen foto. De conducteur herinnerde zich twee mannen in blauwe jassen. De ene was in Fairwick uitgestapt; de andere was tot het eindstation gebleven.

'Leg het bij de gevonden voorwerpen,' zei de agent. 'Ze kunnen het morgen afhandelen.'

Nadia was er bijna toe overgegaan. Toen keek ze naar het parkeerkaartje. Het was gedateerd op gisteren en er liep een vouw doorheen van hoek tot hoek. Dit was niet zomaar een envelop met contant geld die die ochtend was klaargemaakt. Iemand had er andere spullen bij vervoerd.

Ze belde de parkeerdienst van het ziekenhuis. Ze konden de naam van een patiënt niet bekendmaken, maar bevestigden wel dat het afgedrukte parkeermachinenummer toebehoorde aan de personeelsparkeerplaats, niet aan de bezoekersparkeerplaats. Nadia vroeg de conducteur of de vrouw die de diefstal had gemeld een uniform droeg.

"Ze droeg een groene doktersjas," zei hij. "Ze leek overstuur."

De agent belde haar terug. Deze keer gaf ze toe dat het geld voor de huur van haar broer was. Ze had het bericht geschreven omdat hij het zou ophalen bij een collega, een man in een blauwe jas. Het ging om twaalfhonderd pond. Daar was ze zeker van.

Nadia keerde terug naar de coupé. Onder de stoel tegenover de envelop vond ze de afgescheurde hoek van een papieren boterhamzakje, bedrukt met de naam van het ziekenhuiscafé. In de prullenbak van de coupé lag de rest van het zakje. Daarin zaten driehonderd pond en een bonnetje voor twee kopjes koffie.

Ze legde het bonnetje naast het parkeerkaartje. Dezelfde minuut, maar verschillende data. De tas was van gisteren. Misschien was het geld al voor vertrek verdeeld en was er niemand gestolen.

De vrouw zuchtte toen Nadia het uitlegde. Ze had de tas van gisteren, die ze in haar jaszak had gedaan, en de envelop van vandaag in dezelfde zak gestopt. Ze had het geld die ochtend bij het afrekenen van de koffie in twee stapels geteld. Slechts één stapel was bij de envelop terechtgekomen. In de trein had ze de oude tas weggegooid, in de veronderstelling dat hij leeg was. De foto van de hond was van haar broer; ze had hem geleend om aan een dierenarts te laten zien.

Om middernacht arriveerde de broer in een blauwe jas met een gerepareerde elleboog. Hij telde het geld eenmaal en bedankte Nadia tweemaal. Ze gaf hem de foto van de hond apart.

'Bewaar het bewijsmateriaal op een veiligere plek,' zei ze. Hij stopte het in zijn portemonnee, voor de bankpassen.