Koperta pod siedzeniem

Nadia znalazła kopertę, zamiatając ostatni wagon na stacji końcowej. Zawierała dziewięćset funtów, mandat za parkowanie w szpitalu i zdjęcie starego psa. Na przodzie ktoś napisał: Dla mężczyzny w niebieskim płaszczu.

Funkcjonariusz policji dworcowej sprawdził zgłoszenia pasażerów. Kobieta zgłosiła kradzież koperty, ale opisała kwotę tysiąca dwustu funtów i nie wspomniała o zdjęciu. Konduktor pamiętał dwóch mężczyzn w niebieskich płaszczach. Jeden odjechał na stacji Fairwick; drugi został do stacji końcowej.

„Oddaj to do biura rzeczy znalezionych” – powiedział policjant. „Mogą to załatwić jutro”.

Nadia prawie to zrobiła. Potem spojrzała na mandat parkingowy. Był z wczorajszą datą i zagięcie biegło od rogu do rogu. To nie była po prostu koperta z gotówką przygotowana rano. Ktoś miał przy sobie inne rzeczy.

Zadzwoniła do biura parkingu szpitalnego. Nie mogli ujawnić nazwiska pacjenta, ale potwierdzili, że wydrukowany numer automatu należał do parkingu dla personelu, a nie dla odwiedzających. Nadia zapytała konduktora, czy kobieta, która zgłosiła kradzież, miała na sobie mundur.

„Zielone fartuchy pod płaszczem” – powiedział. „Wydawała się zdenerwowana”.

Policjant oddzwonił do niej. Tym razem przyznała, że ​​pieniądze były na czynsz dla jej brata. Napisała wiadomość, bo miał odebrać ją od kolegi, mężczyzny w niebieskim płaszczu. Było tam tysiąc dwieście funtów. Była pewna.

Nadia wróciła do wagonu. Pod siedzeniem naprzeciwko koperty znalazła rozdarty róg papierowej torebki śniadaniowej z nadrukowaną nazwą szpitalnej kawiarni. W koszu w wagonie leżała reszta torebki. W środku były trzysta funtów i paragon za dwie kawy.

Rozłożyła paragon obok mandatu parkingowego. Ta sama minuta, różne daty. Torba była z wczoraj. Być może podzielili pieniądze przed podróżą i strata nastąpiła bez udziału złodzieja.

Kobieta westchnęła, gdy Nadia wyjaśniła. Wczorajszą torbę z kawą schowała w kieszeni płaszcza, a dzisiejszą kopertę włożyła do tej samej kieszeni. Płacąc rano za kawę, podzieliła gotówkę na dwa stosy. Tylko jeden stosik dotarł do koperty. W pociągu wyrzuciła starą torbę, myśląc, że jest pusta. Zdjęcie psa należało do jej brata; pożyczyła je, żeby pokazać weterynarzowi.

O północy przyszedł brat w niebieskim płaszczu z łatanym łokciem. Przeliczył pieniądze raz i dwukrotnie podziękował Nadii. Podała mu osobno zdjęcie psa.

„Schowaj dowody w bezpieczniejszym miejscu” – powiedziała. Włożył je do portfela, przed karty bankowe.