ป้าเพ็กกี้แก่
อ่านเรื่องสั้นฉบับเต็มเรื่อง “ป้าเพ็กกี้” โดย เคท โชปิน ได้ที่นี่
เมื่อสงครามสิ้นสุดลง คุณป้าเพ็กกี้ก็ไปหาคุณชาย และพูดว่า:—
“นายท่าน ข้าจะไม่ทิ้งท่านไปหรอก ข้าแก่และอ่อนแอลงแล้ว และวันเวลาของข้าก็เหลือน้อยแล้วในดินแดนแห่งความเศร้าโศกและบาปนี้ สิ่งที่ข้าต้องการก็แค่ที่เล็กๆ สักแห่ง ที่ซึ่งข้าสามารถนั่งลงและรอคอยอย่างสงบสุขไปจนวันสิ้นโลก”
ท่านสุภาพบุรุษและสุภาพสตรีรู้สึกซาบซึ้งใจอย่างยิ่งกับความรักและความจงรักภักดีที่ป้าเพ็กกี้แสดงออก ดังนั้น ในการบูรณะไร่ครั้งใหญ่ซึ่งเกิดขึ้นทันทีหลังจากการยอมจำนน จึงได้มีการจัดกระท่อมหลังเล็กๆ ที่ตกแต่งอย่างสวยงามไว้ให้หญิงชราผู้นี้ สุภาพสตรีเองก็ไม่ลืมเก้าอี้โยกแสนสบายที่ป้าเพ็กกี้สามารถ "นั่งลง" ดังที่เธอเองได้กล่าวไว้ด้วยความรู้สึก "และรอคอย"
เธอโลดแล่นอยู่ในวงการดนตรีมาตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา
ทุกๆ ประมาณสองปี ป้าเพ็กกี้จะเดินกะเผลกๆ มาที่บ้าน และกล่าวคำทักทายแบบเดิมๆ ที่คุ้นเคยกันดีอยู่แล้วว่า:—
“คุณนาย ผมมาดูพวกคุณเป็นครั้งสุดท้ายครับ ให้ผมได้ดูพวกคุณให้ดีๆ ให้ผมดูเด็กๆ—ทั้งเด็กโตและเด็กเล็ก ให้ผมดูภาพวาด รูปถ่าย และเปียโน และทุกสิ่งทุกอย่าง ก่อนที่มันจะสายเกินไป ตาข้างหนึ่งหายไปแล้ว และเต้านมก็กำลังจะพัง อีกไม่นานป้าเพ็กกี้ผู้น่าสงสารของคุณก็จะตื่นขึ้นมาและพบว่าตัวเองเป็นหิน”
หลังจากไปเยี่ยมเยียนคนเหล่านั้นแล้ว ป้าเพ็กกี้มักจะกลับไปที่กระท่อมของเธอพร้อมกับผ้ากันเปื้อนที่เต็มไปด้วยของกินเสมอ
ความลังเลใจที่ท่านเคยมีในการดูแลผู้หญิงคนหนึ่งให้ว่างงานอยู่นานหลายปีนั้นได้หายไปหมดแล้ว ช่วงหลังมานี้ ทัศนคติของท่านที่มีต่อป้าเพ็กกี้มีแต่ความประหลาดใจอย่างยิ่ง—สงสัยในอายุที่มากเกินคาดที่หญิงผิวดำสูงวัยคนหนึ่งจะมีได้เมื่อเธอตั้งใจจริง เพราะป้าเพ็กกี้อายุ 125 ปีแล้ว ตามที่เธอบอก
อย่างไรก็ตาม อาจจะไม่ใช่ความจริงก็ได้ เธออาจจะอายุมากกว่านั้น
เรื่องคลาสสิกฉบับเต็ม แหล่งข้อความภาษาอังกฤษ: Standard Ebooks ฉบับต้นทางระบุว่าข้อความเป็นสาธารณสมบัติในสหรัฐอเมริกา กฎลิขสิทธิ์แตกต่างกันในแต่ละประเทศ
วงสนทนานักอ่าน
เริ่มต้นบทสนทนา
