Stara ciotka Peggy

Gdy wojna się skończyła, stara ciotka Peggy poszła do pana i rzekła:

„Massa, nigdy nie zamierzam cię opuścić. Robię się stary i słaby, a moje dni są krótkie w cierpieniu i grzechu. Wszystko, czego mi brakuje, to mały kącik, gdzie mogę usiąść i spokojnie czekać na koniec.”

Państwo byli bardzo wzruszeni tym przejawem sympatii i wierności ze strony ciotki Peggy. Dlatego też, podczas generalnej przebudowy plantacji, która nastąpiła bezpośrednio po kapitulacji, dla staruszki wydzielono ładną, przyjemnie urządzoną chatę. Pani nie zapomniała nawet o bardzo wygodnym bujanym fotelu, w którym ciocia Peggy mogła „usiąść”, jak sama to z uczuciem wyraziła, „i poczekać na nią”.

Od tamtej pory cały czas się kołysze.

Co około dwa lata ciotka Peggy przychodziła do domu, kulejąc, i wygłaszała stereotypową przemowę, która stała się już bardzo powszechna:

„Panienko, przyszedłem, żeby wam się ostatni raz przyjrzeć. Pozwólcie mi dobrze się wam przyjrzeć. Pozwólcie mi spojrzeć na dzieci – duże i małe. Pozwólcie mi spojrzeć na obrazy, fotografie i pianina, i na wszystko, bo jest za późno. Jedno oko wybite, a wymię szybko drży. Lada dzień stara ciocia Peggy obudzi się i będzie leżała jak kamień.”

Po takiej wizycie ciotka Peggy niezmiennie wraca do swojej chaty z hojnie wypełnionym fartuchem.

Skromność, jaką Monsieur kiedyś odczuwał, utrzymując kobietę przez tyle lat w bezczynności, całkowicie zniknęła. Ostatnio jego stosunek do ciotki Peggy jest po prostu wyrazem głębokiego zdziwienia – zdumienia nad zaskakującym wiekiem, jaki może osiągnąć stara, czarnoskóra kobieta, gdy się na coś zdecyduje, bo ciocia Peggy ma sto dwadzieścia pięć lat, jak sama twierdzi.

Może to jednak nieprawda. Możliwe, że jest starsza.