Oude tante Peggy

Toen de oorlog voorbij was, ging de oude tante Peggy naar meneer en zei:

“Massa, ik ga je nooit verlaten. Ik word oud en zwak, en mijn dagen zijn geteld in dit helse land van verdriet en zonde. Het enige wat ik vraag is een klein hoekje waar ik kan gaan zitten en in alle rust kan wachten tot het einde.”

Monsieur en Madame waren zeer ontroerd door dit teken van genegenheid en trouw van tante Peggy. Daarom werd er, tijdens de algehele wederopbouw van de plantage die direct na de overgave plaatsvond, een mooie, aangenaam ingerichte hut voor de oude vrouw gereserveerd. Madame vergat zelfs niet de zeer comfortabele schommelstoel waarin tante Peggy zich kon neerleggen, zoals ze het zelf zo gevoelsvol uitdrukte, "en wachten tot het einde".

Ze is sindsdien een groot succes.

Ongeveer eens in de twee jaar strompelt tante Peggy naar het huis en houdt ze de stereotype toespraak die inmiddels maar al te bekend is geworden:

“Mevrouw, ik ben gekomen om jullie allemaal eens goed te bekijken. Laat me jullie eens goed bekijken. Laat me de kinderen eens bekijken – de grote kinderen en de kleine kinderen. Laat me de plaatjes en de foto's en de piano's bekijken, en alles, voordat het te laat is. Eén oog is weg, en de uier gaat eraan. Morgenochtend zal je arme oude tante Peggy wakker worden en zichzelf steenblind vinden.”

Na zo'n bezoek keert tante Peggy steevast terug naar haar hut met een rijkelijk gevuld schort.

De scrupules die meneer ooit voelde bij het jarenlang onderhouden van een vrouw in haar ledigheid, zijn volledig verdwenen. De laatste tijd is zijn houding tegenover tante Peggy er een van diepe verbazing – verwondering over de verrassende leeftijd die een oude zwarte vrouw kan bereiken als ze er haar zinnen op zet, want tante Peggy is honderdvijfentwintig, zegt ze.

Dat hoeft echter niet waar te zijn. Mogelijk is ze ouder.