ตะปู

พ่อค้าคนหนึ่งค้าขายได้ดีในงานตลาด เขาขายสินค้าได้หมด และเงินในถุงของเขาก็เต็มไปด้วยทองและเงิน จากนั้นเขาต้องการเดินทางกลับบ้าน และถึงบ้านก่อนค่ำ เขาจึงบรรจุเงินลงในหีบและวางไว้บนหลังม้า แล้วควบออกไป

เมื่อถึงเที่ยง เขาพักในเมืองแห่งหนึ่ง และเมื่อเขาต้องการเดินทางต่อ เด็กเลี้ยงม้าก็พามาของเขาออกมาแล้วพูดว่า “ตะปูตัวหนึ่งในเกือกม้าที่ขาหลังซ้ายของมันหายไปครับ”

“ช่างมันเถอะ” พ่อค้าตอบ “รองเท้าคงอยู่บนเท้าฉันได้ตลอดระยะทางอีกหกไมล์ที่เหลืออยู่ ฉันรีบมาก”

ในช่วงบ่าย เมื่อเขาลงจากม้าอีกครั้งและให้ม้ากินอาหาร เด็กเลี้ยงม้าก็เดินเข้ามาในห้องและพูดว่า “ท่านครับ รองเท้าที่ขาหลังซ้ายของม้าท่านหายไปข้างหนึ่ง ผมควรพาม้าไปหาช่างตีเหล็กไหมครับ?”

“ปล่อยให้มันยังขาดไปเถอะ” ชายผู้นั้นตอบ “ม้ายังวิ่งต่อไปได้อีกสองสามไมล์ที่เหลือสบายๆ ผมรีบอยู่”

เขาขี่ม้าออกไป แต่ไม่นานม้าก็เริ่มเดินกะเผลก มันเดินกะเผลกได้ไม่นานก็เริ่มสะดุด และสะดุดได้ไม่นานก็ล้มลงและขาหัก พ่อค้าจึงต้องทิ้งม้าไว้ตรงนั้น แล้วปลดสายรัดหีบสัมภาระ แบกมันขึ้นหลัง แล้วเดินเท้ากลับบ้าน และเขาก็กลับถึงบ้านดึกมาก “และตะปูตัวนั้นที่โชคร้าย” เขาพูดกับตัวเอง “เป็นต้นเหตุของเรื่องร้ายแรงทั้งหมดนี้”

รีบเร่งอย่างช้าๆ