Gwóźdź

Kupiec dobrze prosperował na jarmarku; sprzedał swoje towary i napełnił sakwy złotem i srebrem. Chciał więc wrócić do domu i być w swoim domu przed zapadnięciem zmroku. Spakował więc kufer z pieniędzmi na konia i odjechał.

W południe odpoczywał w miasteczku, a gdy chciał jechać dalej, stajenny przyprowadził jego konia i powiedział: „Brakuje, panie, gwoździa w podkuciu jego lewej tylnej nogi”.

„Niech go zabraknie” – odpowiedział kupiec – „but na pewno wytrzyma te sześć mil, które mi jeszcze zostały. Spieszę się”.

Po południu, gdy znów zsiadł z konia i nakarmił go, stajenny wszedł do jego pokoju i powiedział: „Panie, pańskiemu koniowi brakuje podkowy w lewej tylnej nodze. Czy mam go zaprowadzić do kowala?”

„Niech jeszcze będzie brakować” – odpowiedział mężczyzna – „koń spokojnie wytrzyma te kilka mil, które pozostały. Spieszę się”.

Ruszył, ale wkrótce koń zaczął kuleć. Nie minęło dużo czasu, zanim zaczął się potykać, a nie minęło dużo czasu, zanim upadł i złamał nogę. Kupiec zmuszony był zostawić konia na miejscu, odpiąć kufer, wziąć go na grzbiet i wrócić do domu pieszo. I dotarł tam dopiero późną nocą. „A ten nieszczęsny gwóźdź” – pomyślał – „spowodował całą tę katastrofę”.

Spiesz się powoli.