ยักษ์กับช่างตัดเสื้อ

ช่างตัดเสื้อคนหนึ่งซึ่งเก่งกาจในการโอ้อวดแต่ไม่เก่งเรื่องการลงมือทำ คิดจะออกเดินทางไปต่างประเทศสักพักเพื่อดูโลก เมื่อมีโอกาส เขาก็ออกจากโรงงานของตนและออกเดินทางไปตามเนินเขาและหุบเขา บางครั้งก็ไปทางนี้ บางครั้งก็ไปทางนั้น แต่ก็ไปเรื่อยๆ วันหนึ่งขณะที่เขาออกไป เขาเห็นเนินเขาสูงชันอยู่ไกลๆ และด้านหลังเนินเขานั้นมีหอคอยสูงเสียดฟ้าตั้งตระหง่านอยู่กลางป่าทึบ “ฟ้าร้องและฟ้าผ่า” ช่างตัดเสื้อร้อง “นั่นอะไรกัน” ด้วยความอยากรู้อยากเห็น เขาจึงเดินเข้าไปหาอย่างไม่เกรงกลัว แต่สิ่งที่ทำให้ช่างตัดเสื้อต้องอ้าปากค้างเมื่อเข้าไปใกล้ก็คือ หอคอยนั้นมีขา และกระโดดข้ามเนินเขาสูงชันไปในคราวเดียว แล้วก็ยืนอยู่ตรงหน้าเขาในฐานะยักษ์ใหญ่ผู้ทรงพลัง

“เจ้าขาแมลงวันตัวเล็ก ๆ ต้องการอะไรที่นี่?” ยักษ์ตะโกนเสียงดังราวกับฟ้าร้องไปทุกทิศทุกทาง

ช่างตัดเสื้อคร่ำครวญว่า “ผมแค่อยากจะเดินดูรอบๆ ว่าผมจะหาเลี้ยงชีพได้บ้างไหมในป่าแห่งนี้”

“ถ้าหากนั่นคือสิ่งที่เจ้าปรารถนา” ยักษ์กล่าว “เจ้าก็สามารถมาอยู่กับข้าได้”

“ถ้ามันต้องเป็นเช่นนั้น ทำไมจะไม่ล่ะ? ฉันจะได้รับค่าจ้างเท่าไหร่?”

“เจ้าจะได้รู้ว่าเจ้าจะได้รับค่าจ้างเท่าไร ปีละสามร้อยหกสิบห้าวัน และถ้าเป็นปีอธิกสุรทินก็จะเพิ่มอีกหนึ่งปี เจ้าพอใจหรือไม่?”

“ตกลง” ช่างตัดเสื้อตอบ และคิดในใจว่า “คนเราต้องตัดเย็บเสื้อผ้าให้พอดีกับเนื้อผ้า ฉันจะพยายามหนีไปให้เร็วที่สุด”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ยักษ์จึงกล่าวแก่เขาว่า “ไปเถิด เจ้าเด็กขี้เมา ไปตักน้ำมาให้ข้าสักเหยือก”

“ฉันไม่ควรนำบ่อน้ำและน้ำพุมาด้วยตั้งแต่แรกหรือ?” ชายผู้โอ้อวดกล่าวพลางเดินไปตักน้ำด้วยเหยือก

“อะไรนะ! ทั้งบ่อน้ำและน้ำพุด้วย” ยักษ์ในเคราของเขาคำราม เพราะเขาค่อนข้างตลกและโง่เขลา และเริ่มหวาดกลัว “ไอ้คนชั่วคนนั้นไม่ใช่คนโง่ เขามีพ่อมดอยู่ในร่าง ระวังตัวไว้เถอะ ฮันส์เฒ่า นี่ไม่ใช่คนรับใช้สำหรับเจ้า” เมื่อช่างตัดเสื้อนำน้ำมาแล้ว ยักษ์ก็สั่งให้เขาเข้าไปในป่า และตัดไม้สองสามท่อนแล้วนำกลับมา

“ทำไมไม่ตัดป่าทั้งป่าทีเดียวเลยล่ะ ตัดทีเดียวทั้งป่า ทั้งต้นอ่อนและต้นแก่ ทั้งส่วนต่างๆ ที่มีอยู่ ทั้งส่วนที่หยาบและส่วนที่เรียบเนียน?” ช่างตัดเสื้อหนุ่มถามพลางเดินไปตัดไม้

“อะไรกัน! ป่าทั้งป่า ทั้งต้นอ่อนและต้นแก่ พร้อมทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่ในนั้น ทั้งที่หยาบและเรียบ รวมทั้งบ่อน้ำและต้นน้ำพุด้วย” ยักษ์ผู้เชื่อคนง่ายคำรามด้วยความกลัว “ไอ้คนชั่วนั่นทำได้มากกว่าอบแอปเปิ้ล และยังมีพ่อมดอยู่ในตัวอีกด้วย ระวังตัวไว้เถอะ ฮันส์เฒ่า นี่ไม่ใช่คนรับใช้สำหรับเจ้า!” เมื่อช่างตัดเสื้อนำไม้มาได้แล้ว ยักษ์ก็สั่งให้เขาไปยิงหมูป่าสองสามตัวเพื่อเป็นอาหารเย็น

“ทำไมไม่สั่งมาพันตัวทีเดียว แล้วเอามาให้หมดเลยล่ะครับ?” ช่างตัดเสื้อผู้โอ้อวดถามขึ้น

“อะไรนะ!” ยักษ์ขี้ขลาดร้องออกมาด้วยความหวาดกลัวอย่างยิ่ง “คืนนี้ปล่อยเราไว้ตามลำพังเถอะ แล้วนอนลงพักผ่อนเถอะ”

ยักษ์ตกใจกลัวมากจนนอนไม่หลับทั้งคืน คิดหาทางกำจัดพ่อมดรับใช้ที่น่าสาปแช่งคนนี้เสียที เวลาช่วยให้รู้คำตอบ เช้าวันรุ่งขึ้น ยักษ์และช่างตัดเสื้อไปที่บึงแห่งหนึ่ง ซึ่งมีต้นหลิวเรียงรายอยู่หลายต้น ยักษ์จึงพูดว่า “ฟังนะ ช่างตัดเสื้อ นั่งลงบนกิ่งหลิวสักกิ่งสิ ข้าอยากรู้ว่าเจ้าตัวใหญ่พอที่จะงอกิ่งนั้นลงได้หรือไม่” ทันใดนั้นช่างตัดเสื้อก็ขึ้นไปนั่งบนกิ่งนั้น กลั้นหายใจ และออกแรงจนกิ่งงอลง แต่เมื่อเขาต้องหายใจเข้า เขาก็ลอยขึ้นไปในอากาศสูงลิบลิ่ว (เพราะโชคร้ายที่เขาไม่ได้เอาห่านใส่กระเป๋า) จนไม่มีใครเห็นเขาอีกเลย ซึ่งยักษ์ก็ดีใจมาก ถ้าช่างตัดเสื้อไม่ตกลงมาอีก เขาคงลอยอยู่กลางอากาศแน่ๆ