Olbrzym i krawiec

Pewien krawiec, który był wielki w przechwalaniu się, lecz kiepski w działaniu, wpadł na pomysł, by na jakiś czas wyjechać i rozejrzeć się po świecie. Gdy tylko mógł, opuścił swój warsztat i ruszył w drogę, przez wzgórza i doliny, czasem tu, czasem tam, ale wciąż i wciąż. Pewnego razu, gdy był już na zewnątrz, dostrzegł w błękitnej dali strome wzgórze, a za nim wieżę sięgającą chmur, wznoszącą się z dzikiego, ciemnego lasu. „Grzmoty i błyskawice!” – zawołał krawiec – „co to jest?” i silnie pobudzony ciekawością, śmiało ruszył w tamtą stronę. Ale to, co sprawiło, że krawiec otworzył oczy i usta, gdy się do niej zbliżył, to to, że wieża ma nogi i jednym susem przeskoczyła strome wzgórze, stając teraz przed nim niczym wszechmocny olbrzym.

„Czego tu chcesz, ty mała mucho nogo?” krzyknął olbrzym głosem, który rozbrzmiewał ze wszystkich stron.

Krawiec jęknął: „Chcę się tylko rozejrzeć i zobaczyć, czy uda mi się zarobić trochę chleba w tym lesie”.

„Jeśli tego szukasz”, powiedział olbrzym, „możesz zająć miejsce u mnie”.

„Jeśli tak musi być, to dlaczego nie? Jakie wynagrodzenie dostanę?”

„Usłyszysz, jaką będziesz miał zapłatę. Każdego roku trzysta sześćdziesiąt pięć dni, a w roku przestępnym nawet o jeden dzień więcej. Czy to ci odpowiada?”

„Dobrze” – odpowiedział krawiec i pomyślał: „Człowiek musi dopasować surdut do materiału, z którego jest wykonany; postaram się stąd uciec tak szybko, jak to możliwe”.

Na to olbrzym rzekł do niego: „Idź, mały obdartusie, i przynieś mi dzban wody”.

„Czyż nie lepiej byłoby natychmiast przynieść studni i źródła?” – zapytał pyszałek i poszedł z dzbanem nad wodę.

„Co! Studnia i źródło też?” – warknął olbrzym w brodzie, bo był raczej błazeński i głupi, i zaczął się bać. „Ten łotr nie jest głupcem, ma w sobie czarownika. Uważaj, stary Jasiu, to nie jest sługa dla ciebie”. Kiedy krawiec przyniósł wodę, olbrzym kazał mu pójść do lasu, naciąć kilka kawałków drewna i przynieść je z powrotem.

„Dlaczego nie cały las, od razu, za jednym zamachem? Cały las, młody i stary, ze wszystkim, co w nim jest, zarówno szorstkim, jak i gładkim?” – zapytał mały krawiec i poszedł rąbać drewno.

„Co! Cały las, młody i stary, ze wszystkim, co się tam znajduje, zarówno szorstkim, jak i gładkim, a także studnia i jej źródło” – warknął łatwowierny olbrzym w brodzie i jeszcze bardziej się przeraził. „Ten łotr potrafi o wiele więcej niż tylko piec jabłka i ma w sobie czarodzieja. Uważaj, stary Jasiu, to nie jest sługa dla ciebie!” Kiedy krawiec przyniósł drewno, olbrzym rozkazał mu upolować dwa lub trzy dziki na kolację.

„Dlaczego nie wziąć tysiąca naraz i nie przywieźć ich wszystkich tutaj?” – zapytał ostentacyjny krawiec.

„Co?” krzyknął nieśmiały olbrzym w wielkim przerażeniu. „Daj nam spokój tej nocy i połóżmy się odpocząć”.

Olbrzym był tak strasznie zaniepokojony, że nie mógł zmrużyć oka przez całą noc, zastanawiając się, jak najlepiej pozbyć się tego przeklętego sługi-czarodzieja. Czas przynosi radę. Następnego ranka olbrzym i krawiec udali się na bagna, wokół których rosło kilka wierzb. Wtedy rzekł olbrzym: „Słuchaj, krawcu, usiądź na jednej z gałęzi wierzby, chciałbym zobaczyć ze wszystkiego, czy jesteś dość duży, żeby ją zgiąć”. Nagle krawiec usiadł na niej, wstrzymując oddech i stając się tak ciężki, że gałąź się zgięła. Kiedy jednak był zmuszony zaczerpnąć powietrza, popędziła go (bo niestety nie schował gęsi do kieszeni) tak wysoko w powietrze, że nigdy więcej go nie widziano, a to ku wielkiej uciesze olbrzyma. Jeśli krawiec nie upadł ponownie, musi unosić się w powietrzu.