De Reus en de Kleermaker

Een zekere kleermaker, die weliswaar goed kon opscheppen maar niet zo goed was in doen, nam zich voor om een ​​tijdje naar het buitenland te gaan en de wereld te bekijken. Zodra hij de kans kreeg, verliet hij zijn werkplaats en zwierf over heuvels en dalen, soms hierheen, soms daarheen, maar altijd maar door. Op een dag, toen hij buiten was, zag hij in de verte een steile heuvel en daarachter een toren die tot in de wolken reikte, oprijzend uit een wild, donker bos. "Donder en bliksem," riep de kleermaker, "wat is dat?" En gedreven door nieuwsgierigheid liep hij er stoutmoedig naartoe. Maar wat de kleermaker zijn ogen en mond deed openen toen hij dichterbij kwam, was dat de toren benen had en in één sprong over de steile heuvel sprong, en nu als een almachtige reus voor hem stond.

'Wat wil je hier, jij kleine vliegenpoot?' riep de reus, met een stem die aan alle kanten dreunde.

De kleermaker jammerde: "Ik wil gewoon even rondkijken en zien of ik hier in het bos wat brood voor mezelf kan verdienen."

'Als dat is wat je zoekt,' zei de reus, 'dan mag je bij mij terecht.'

'Als het dan toch moet, waarom niet? Welk loon krijg ik dan?'

“Je zult horen welk loon je zult ontvangen. Driehonderdvijfenzestig dagen per jaar, en in een schrikjaar nog een dag extra. Is dat goed voor je?”

'Goed,' antwoordde de kleermaker en dacht bij zichzelf: 'Een man moet zijn jas aanpassen aan de stof; ik zal proberen zo snel mogelijk weg te komen.'

Daarop zei de reus tegen hem: "Ga, kleine vod, en haal een kruik water voor me."

'Zou ik niet beter meteen de put zelf en de bron erbij halen?' vroeg de opschepper, en hij liep met de kruik naar het water.

'Wat! De put en de bron ook nog,' gromde de reus met zijn baard, want hij was nogal clownesk en dom, en begon bang te worden. 'Die schurk is geen dwaas, hij heeft een tovenaar in zich. Wees op je hoede, oude Hans, dit is geen bediende voor jou.' Toen de kleermaker het water had gebracht, droeg de reus hem op het bos in te gaan, een paar blokken hout te hakken en die terug te brengen.

'Waarom niet het hele bos in één keer, met één slag? Het hele bos, jong en oud, met alles wat er is, zowel ruw als glad?' vroeg de kleine kleermaker, en hij ging het hout hakken.

'Wat! Het hele bos, jong en oud, met alles wat er is, zowel ruw als glad, en de put en zijn bron ook,' gromde de goedgelovige reus in zijn baard, en hij werd nog banger. 'Die schurk kan veel meer dan appels bakken, en hij heeft een tovenaar in zich. Wees op je hoede, oude Hans, dit is geen bediende voor jou!' Toen de kleermaker het hout had gebracht, beval de reus hem twee of drie wilde zwijnen te schieten voor het avondeten.

'Waarom niet liever duizend tegelijk, en ze allemaal hierheen brengen?' vroeg de opzichtige kleermaker.

'Wat!' riep de angstige reus vol schrik; 'Laat het vanavond met rust en ga liggen om te rusten.'

De reus was zo vreselijk geschrokken dat hij de hele nacht geen oog dicht kon doen, omdat hij zich afvroeg wat de beste manier zou zijn om van die vervloekte tovenaar van een dienaar af te komen. De tijd brengt raad. De volgende ochtend gingen de reus en de kleermaker naar een moeras, waar een aantal wilgen stonden. Toen zei de reus: "Luister eens, kleermaker, ga op een van de wilgentakken zitten. Ik wil vooral zien of je groot genoeg bent om hem om te buigen." Meteen zat de kleermaker erop, hield zijn adem in en maakte zichzelf zo zwaar dat de tak doorboog. Toen hij echter gedwongen werd adem te halen, werd hij (want hij had zijn gans helaas niet in zijn zak gestopt) zo hoog de lucht in geslingerd dat hij nooit meer werd teruggezien, tot groot genoegen van de reus. Als de kleermaker niet opnieuw is gevallen, moet hij wel ergens in de lucht zweven.