การระเบิดอารมณ์อันชอบธรรม

เขามีกลิ่นเหล้าจินติดตัว และหนวดเคราของเขามีลักษณะคล้ายทรงกระบอกของกล่องดนตรีสวิส เมื่อวานนี้เขาเดินเข้าไปในร้านขายของเล่นบนถนนเมนสตรีท แล้วพิงเคาน์เตอร์ด้วยความเศร้าโศก

เจ้าของร้านถามด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “วันนี้มีอะไรไหมครับ/คะ?”

เขาเช็ดน้ำตาด้วยผ้าเช็ดหน้าสีแดงหม่นๆ แล้วพูดว่า:

“ไม่มีอะไรเลยค่ะ ขอบคุณค่ะ ฉันแค่เข้ามาเพื่อร้องไห้เฉยๆ ฉันไม่อยากให้คนเดินผ่านไปมาเห็นความเศร้าของฉัน ฉันมีลูกสาวตัวน้อยค่ะ อายุห้าขวบ ผมหยิกสีทอง ชื่อลิเลียนค่ะ เช้านี้เธอบอกฉันว่า ‘คุณพ่อคะ ซานตาคลอสจะเอาเกวียนสีแดงมาให้หนูในวันคริสต์มาสไหมคะ’ มันทำให้ฉันเสียใจมากเลยค่ะ เพราะตอนนี้ฉันตกงานและไม่มีเงินเลย ลองคิดดูสิคะ เกวียนสีแดงคันเล็กๆ คันเดียวก็ทำให้เธอมีความสุขได้แล้ว และยังมีเด็กอีกหลายคนที่ได้รับเกวียนสีแดงเป็นร้อยๆ คันเลยค่ะ”

“ก่อนที่คุณจะออกไป” เจ้าของร้านกล่าว “ซึ่งคุณกำลังจะออกไปในอีกประมาณสิบห้าวินาที ผมอยากจะแจ้งให้คุณทราบว่าผมมีสาขาอยู่ที่ถนนเทรนส์ และเมื่อวานผมก็ไปที่นั่น คุณเข้ามาและพูดถึงลูกสาวตัวน้อยของคุณอีกครั้ง ซึ่งคุณเรียกเธอว่าเดซี่ และผมก็ให้รถเข็นคุณไปคันหนึ่ง ดูเหมือนว่าคุณจะจำชื่อลูกสาวตัวน้อยของคุณได้ไม่ค่อยดีนัก”

ชายผู้นั้นยืดตัวขึ้นอย่างสง่างามและเดินไปยังประตู เมื่อใกล้ถึงประตูแล้ว เขาก็หันกลับมาพูดว่า:

“ชื่อของเธอคือลิเลียน เดซี่ค่ะ ท่าน และเกวียนที่ท่านให้ฉันมานั้นล้อโยกเยก และสีที่ด้ามจับก็ลอกออกไปบ้างแล้ว ฉันมีเพื่อนคนหนึ่งที่ทำงานเป็นบาร์เทนเดอร์อยู่ที่ถนนวิลโลว์ เขาจะเก็บเกวียนนี้ให้ฉันจนถึงคริสต์มาส แต่ฉันจะรู้สึกอับอายแทนท่านนะคะ ท่าน เมื่อลิเลียน เดซี่เห็นเกวียนเก่าๆ ทื่อๆ เสียงดังเอี๊ยดอ๊าด ของเหลือจากปีที่แล้ว แต่ท่านคะ เมื่อลิเลียน เดซี่คุกเข่าที่เตียงเล็กๆ ของเธอในตอนกลางคืน ฉันจะให้เธออธิษฐานเผื่อท่าน และขอให้สวรรค์เมตตาท่าน ท่านมีนามบัตรติดตัวไว้บ้างไหมคะ เพื่อให้ลิเลียน เดซี่เขียนชื่อท่านลงในคำอธิษฐานได้ถูกต้อง”