Sprawiedliwy wybuch

Pachniał ginem, a jego wąsy przypominały walec szwajcarskiej pozytywki. Wczoraj wszedł do sklepu z zabawkami na Main Street i ze smutkiem oparł się o ladę.

„Coś dzisiaj?” zapytał chłodno właściciel.

Otarł oko brudną, czerwoną chusteczką i powiedział:

„Nic takiego, dziękuję. Wszedłem tylko, żeby uronić łzę. Nie lubię narzucać przechodniom swojego smutku. Mam córeczkę, proszę pana; pięcioletnią, z kręconymi, złotymi włosami. Ma na imię Lilian. Dziś rano mówi do mnie: »Tato, czy Święty Mikołaj przyniesie mi czerwony wózek na Boże Narodzenie?«. Zupełnie mnie to obezwładniło, proszę pana, bo niestety jestem bezrobotny i bez grosza. Pomyślcie tylko, jeden mały czerwony wózek dałby jej szczęście, a są dzieci, które mają setki czerwonych wózków”.

„Zanim pan wyjdzie” – powiedział właściciel – „co nastąpi za jakieś piętnaście sekund, pragnę pana poinformować, że mam filię sklepu na Trains Street i byłem tam wczoraj. Przyszedł pan i opowiedział panu to samo o swojej córeczce, którą nazwał pan Daisy, a ja dałem panu wózek. Wygląda na to, że nie pamięta pan dobrze imienia swojej córeczki”.

Mężczyzna wyprostował się z godnością i ruszył do drzwi. Gdy był już prawie na miejscu, odwrócił się i powiedział:

„Nazywa się Lilian Daisy, proszę pana, a wóz, który mi pan dał, miał chwiejne koło i trochę farby zdrapanej z uchwytu. Mam znajomego, który prowadzi bar na Willow Street i trzyma go dla mnie do Bożego Narodzenia, ale poczuję przypływ wstydu z pana powodu, proszę pana, kiedy Lilian Daisy zobaczy ten stary, kanciasty, skrzypiący, używany wóz, który pozostał z zeszłorocznego wozu. Ale, proszę pana, kiedy Lilian Daisy klęczy przy swoim małym łóżku w nocy, poproszę ją, żeby się za pana pomodliła i poprosiła Niebo o litość dla pana. Czy ma pan pod ręką jedną ze swoich wizytówek, żeby Lilian Daisy mogła poprawnie wpisać pana nazwisko w swoje prośby?”