Kompas z materiału

Kiedy burza piaskowa ucichła, ekipa badawcza miała trzy wielbłądy, sześć bukłaków z wodą i żadnego kompasu. Metalowa skrzynia zniknęła wraz z sakwą. Ich przewodnik, Samir, strząsnął piasek z szalika i wskazał na zachód.

„Studnia jest tam.”

Lider wyprawy, dr Venn, zapytał, skąd to wie. Samir uniósł szalik. Niebieskie ściegi przecinały jego brązową tkaninę, tworząc wzór haftów i kwadratów.

„Moja ciotka to zrobiła.”

Venn zatrudnił Samira do opieki nad zwierzętami, a nie po to, by zastąpił oficjalnego przewodnika, który złamał nogę podczas burzy. Mimo to nikt inny nie miał wskazówek, jak się zachować.

Podróżowali do wieczora. Na grzbiecie czarnego kamienia Samir skręcił na południe. Venn rozłożył papierową mapę i zaprotestował. Stara studnia znajdowała się na północ od grzbietu.

„Stara studnia jest teraz wypełniona piaskiem” – powiedział Samir.

Venn nalegał, żeby to zobaczyć. Znaleźli krąg kamieni i linę znikającą w ubitym pyle. Zanim wrócili na grzbiet, jeden bukłak z wodą był pusty.

Tej nocy Venn poprosił o zbadanie szalika. Samir rozłożył go przy ognisku. Każdy kwadrat oznaczał miejsce, w którym jego ciotka obozowała, handlując suknem. Przerywana linia oznaczała brak wody latem. Drobne żółte ściegi oznaczały cień.

„Dlaczego nie narysujesz tego na papierze?”

„Papier nie utrzyma piasku z dala od ust.”

Przed świtem ranny przewodnik dostał gorączki. Zwolnili kroku. W południe nawet Samir wydawał się niepewny. Szedł przodem i wracał dwa razy, nic nie mówiąc.

Venn prawie zażądał zwrotu mapy. Zamiast tego zapytał, który szew go trapi.

„Moja ciotka położyła tu trzy palmy. Widzę dwie.”

Trzecia palma leżała na ziemi, uderzona piorunem. Za nią, na wpół ukryta wśród opadłych liści, widniała wąska ścieżka prowadząca do kotliny. Na jej dnie sadzawka odbijała skrawek białego nieba.

Odpoczywali tam, aż gorączka ustąpiła. Venn przeprosił za zmarnowaną podróż do starej studni. Samir zgodził się, nie udając, że nic ich to nie kosztowało.

W mieście raport Venna zawierał starannie narysowaną wersję szalika. Jako źródło podał ciotkę Samira i zapłacił jej za sprawdzenie każdego znaku.

Poprawiła dwie studnie, dodała strumień sezonowy i przeanalizowała imponujący artykuł Venna.

„Przydatne” – powiedziała. „Ale szalik i tak będzie ci potrzebny”.

Przed kolejną wyprawą kupił od niej jeden. Tym razem, zanim wyruszył, zapytał, co oznaczają szwy.