De leeuw, de vos en het hert

Een leeuw lag ziek in zijn hol en kon zichzelf niet voeden. Hij zei tegen zijn vriend de vos, die kwam vragen hoe het met hem ging: "Mijn beste vriend, ik zou willen dat je naar dat bos daar ging en het grote hert, dat daar woont, overhaalde om naar mijn hol te komen. Ik heb zin om mijn avondeten te maken van het hart en de hersenen van een hert." De vos ging naar het bos, vond het hert en zei tegen hem: "Mijn beste heer, u hebt geluk. U kent de leeuw, onze koning. Welnu, hij ligt op sterven en heeft u aangewezen als zijn opvolger om over de dieren te heersen. Ik hoop dat u niet vergeet dat ik de eerste was die u het goede nieuws bracht. En nu moet ik terug naar hem; en als u mijn advies opvolgt, kom dan ook mee en wees bij hem tot het einde." Het hert was zeer gevleid en volgde de vos naar het hol van de leeuw, zonder iets te vermoeden. Nauwelijks was hij binnen of de leeuw sprong op hem af, maar hij schatte zijn sprong verkeerd in en het hert kwam er met slechts gescheurde oren vanaf en keerde zo snel mogelijk terug naar de beschutting van het bos. De vos was diep gekwetst en de leeuw was ook vreselijk teleurgesteld, want hij kreeg ondanks zijn ziekte enorme honger. Dus smeekte hij de vos om het hert nog een keer naar zijn hol te lokken. "Het zal deze keer bijna onmogelijk zijn," zei de vos, "maar ik zal het proberen"; en hij ging voor de tweede keer naar het bos en vond het hert rustend en herstellend van zijn schrik. Zodra hij de vos zag, riep hij: "Jij schurk, wat bedoel je ermee om me zo in de val te lokken? Maak dat je wegkomt, anders maak ik je dood met mijn hoorns." Maar de vos was volkomen schaamteloos. "Wat een lafaard ben je," zei hij; 'Je dacht toch niet dat de leeuw kwaad in de zin had? Hij wilde je toch alleen maar wat koninklijke geheimen in je oor fluisteren toen je ervandoor ging als een bang konijn? Je hebt hem behoorlijk afgestoten, en ik weet niet zeker of hij de wolf niet tot koning zal kronen, tenzij je meteen terugkomt en laat zien dat je wat lef hebt. Ik beloof je dat hij je geen kwaad zal doen, en ik zal je trouwe dienaar zijn.' Het hert was zo dwaas om zich te laten overhalen terug te keren, en deze keer maakte de leeuw geen fout, maar overweldigde hem en smulde vorstelijk van zijn karkas. De vos, ondertussen, wachtte zijn kans af en, toen de leeuw niet keek, stal hij de hersenen als beloning voor zijn moeite. De leeuw begon er natuurlijk naar te zoeken, zonder succes. De vos, die hem gadesloeg, zei: 'Ik denk niet dat het veel zin heeft om naar de hersenen te zoeken: een dier dat twee keer een leeuwenhol is binnengegaan, kan er geen hebben.'