Lew, lis i jeleń

Lew leżał chory w swojej jaskini, nie mogąc zdobyć pożywienia. Powiedział więc do swego przyjaciela Lisa, który przyszedł zapytać, jak się miewa: „Mój dobry przyjacielu, chciałbym, żebyś poszedł do tamtego lasu i omamił wielkiego Jelenia, który tam mieszka, aby przyszedł do mojej jaskini: mam ochotę ugotować sobie obiad z serca i mózgu jelenia”. Lis poszedł do lasu i znalazł Jelenia i powiedział do niego: „Mój drogi panie, masz szczęście. Znasz Lwa, naszego Króla: cóż, jest on w chwili śmierci i mianował cię swoim następcą, abyś władał zwierzętami. Mam nadzieję, że nie zapomnisz, że to ja pierwszy przyniosłem ci dobre wieści. A teraz muszę do niego wrócić; a jeśli posłuchasz mojej rady, przyjdziesz i będziesz z nim na końcu”. Jeleń był wielce pochlebiony i poszedł za Lisem do jaskini Lwa, niczego nie podejrzewając. Ledwo wszedł do środka, gdy Lew skoczył na niego, ale źle ocenił swój skok i Jeleń uciekł tylko z rozdartymi uszami i wrócił tak szybko, jak mógł do schronienia lasu. Lis był bardzo zawstydzony, a Lew również był strasznie rozczarowany, ponieważ pomimo choroby robił się bardzo głodny. Więc błagał Lisa, aby jeszcze raz spróbował nakłonić Jelenia do swojej nory. „Tym razem będzie to prawie niemożliwe”, powiedział Lis, „ale spróbuję”; i poszedł do lasu po raz drugi i zastał Jelenia odpoczywającego i próbującego otrząsnąć się ze strachu. Gdy tylko zobaczył Lisa, krzyknął: „Ty łajdaku, co masz na myśli, próbując mnie w ten sposób zwabić na śmierć? Uciekaj, albo zabiję cię moimi rogami”. Ale Lis był całkowicie bezwstydny. „Jakim tchórzem byłeś”, powiedział; „Z pewnością nie sądziłeś, że Lew ma złe zamiary? Przecież on tylko szeptał ci do ucha jakieś królewskie sekrety, kiedy ty uciekłeś jak przestraszony królik. Narobiłeś mu wstrętu i nie jestem pewien, czy nie uczyni wilka królem, chyba że natychmiast wrócisz i pokażesz, że masz w sobie ducha. Obiecuję ci, że cię nie skrzywdzi, a ja będę twoim wiernym sługą”. Jeleń był na tyle głupi, że dał się namówić do powrotu, i tym razem Lew nie popełnił błędu, lecz go pokonał i po królewsku ucztował na jego padlinie. Lis tymczasem wypatrywał okazji i, gdy Lew nie patrzył, ukradł mózgi, aby wynagrodzić mu trud. Wkrótce Lew zaczął ich szukać, oczywiście bezskutecznie: a Lis, który go obserwował, powiedział: „Nie sądzę, żeby twoje szukanie mózgów miało sens: stworzenie, które dwa razy weszło do lwiej jamy, nie mogło ich mieć”.