Een mysterie van vele eeuwen

Tot enkele jaren geleden beschouwde de mens de voortbewegingsmogelijkheden van het vrouwelijk geslacht als een heilig gebied, waarin het een heiligschennis zou zijn om onderzoek te doen.

Het fietskostuum is ontwikkeld op basis van het feit dat er twee zijn – nou ja, dat er twee zijn. Terwijl de mens zich boog en aanbad wat hij niet kon begrijpen of zien, verdween zijn eerbied toen de sluier van mysterie werd verscheurd. Generaties lang werd van de vrouw verwacht dat ze, wanneer ze zich van de ene plaats naar de andere verplaatste, er simpelweg kwam. Of ze nu, zoals Venus, werd gedragen in een onzichtbare wagen getrokken door twee melkwitte duiven, of onmerkbaar werd voortgedreven door de kracht van haar eigen zoete wil, de bewonderende man stond er niet bij stil. Hij wist alleen dat er een zacht geritsel was van onzichtbare draperieën, een betoverend geritsel van iets onrustigs maar onbekends, en dat de mooie wezens zich op een andere plek zouden bevinden. Waar hij zich over verwonderde, vol bewondering, maar zonder nieuwsgierig te zijn. Soms was onder de met kant afgezette sneeuwwitte rokken de teen van een klein schoentje te zien, en misschien de glans van een zilveren gesp op de wreef, maar daar trok de verbeelding zich terug, verbijsterd maar geboeid. In vroeger tijden bezongen de meest begenadigde zangers onder de dichters, begeleid door hun luiten, die kleine ledematen, en de romantiek bereikte een hoogtepunt toen ze de onsterfelijke legende van Assepoester en het glazen schoentje weefde. Hovelen hieven het zijden schoentje van hun geliefde, gevuld met champagne, omhoog en dronken op haar gezondheid. Waar is de heldhaftige fietser die de taak op zich zou nemen om de met bier gevulde beenbeschermer van zijn geliefde leeg te drinken, tot haar gezondheid?

De mysterieuze en verliefde jonkvrouw gooit niet langer rozen naar ons vanuit haar raam met traliewerk en zucht niet langer van verre. Ze is neergedaald, heeft onze kleren geleend, is onze goede vriendin en eist gelijke rechten. We uiten onze bewondering niet langer met serenades en sonnetten midden in de nacht. We kloppen haar op de rug en voelen dat we er een goede kameraad bij hebben gekregen.

Maar we hebben de neiging om de volgende vacature in elke krant van het land te plaatsen:

Vermist – Een meisje gekleed in lange rokken: ze bloost soms en draagt ​​een bordje om haar nek met de tekst: "Blijf met je handen ervan af." Er wordt een royale beloning uitgeloofd voor haar terugkeer.

⁂

Laatst zag de postbode een aardige, fatsoenlijke oude heer, van de oude garde, die er een hekel aan heeft dat vrouwen van het voetstuk worden gehaald waarop hij ze altijd heeft beschouwd.

Hij keek naar een fietsende vrouw die voorbijreed. De postbode vroeg hem wat hij ervan vond.

'Ik zie nooit een dame op een fiets,' zei hij, 'maar ik word wel aan God herinnerd, want zij bewegen zich ongetwijfeld op een mysterieuze manier om hun wonderen te verrichten.'