Tajemnica wielu wieków

Jeszcze kilka lat temu człowiek uważał środki lokomocji płci pięknej za święte miejsce, którego eksploracja byłaby profanacją.

Strój rowerowy wykształcił w sobie fakt, że są dwie – a właściwie, że są dwie. Podczas gdy człowiek kłaniał się i czcił to, czego nie mógł zrozumieć ani zobaczyć, gdy zasłona tajemnicy rozdarła się, jego szacunek zniknął. Od pokoleń uważano, że kobieta przemieszczając się z miejsca na miejsce po prostu tam dociera. Czy niesiona jak Wenus w niewidzialnym wozie ciągniętym przez dwie mlecznobiałe gołębie, czy też unoszona niezauważalnie siłą własnej, słodkiej woli, podziwiający mężczyzna nie zastanawiał się. Wiedział tylko, że słychać cichy szelest niewidocznej draperii, urzekający powiew czegoś poruszonego, lecz nieznanego, a te urocze istoty będą stały gdzie indziej. Nad czym się zastanawiał, wielbiąc, lecz nie będąc dociekliwym. Czasami pod obszytymi koronką śnieżnymi spódnicami można było dostrzec czubek maleńkiego pantofelka, a może błysk srebrnej klamry na podbiciu, lecz stamtąd wyobraźnia cofała się, oszołomiona, lecz zauroczona. W dawnych czasach najsłodsi pieśniarze wśród poetów śpiewali na lutniach o tych liliputach, a romans uderzał wzniosłą nutą, tkając nieśmiertelną legendę o Kopciuszku i szklanym pantofelku. Dworzanie unosili w górę jedwabny pantofelek ukochanej, wypełniony szampanem, i pili jej zdrowie. Gdzie jest bohater-rower, który podjąłby się zadania opróżnienia studzienki rowerowej swojej ukochanej, by uzdrowić ją z piwa?

Tajemnicza i nieszczęśliwie zakochana dama nie rzuca już w nas różami ze swojego zakratowanego okna i nie wzdycha do nas z oddali. Zstąpiła, pożyczyła nasze ubrania, jest naszą dobrą przyjaciółką i domaga się równych praw. Nie wyrażamy już naszego podziwu nocnymi serenadami i sonetami. Klepiemy ją po plecach i czujemy, że zyskaliśmy dobrego towarzysza.

Ale mamy ochotę zamieścić następujące ogłoszenie w każdej gazecie w kraju:

Zaginiona — dziewczyna ubrana w długą spódnicę, która czasami się rumieni i nosi na szyi tabliczkę z napisem „Ręce precz”. Za jej powrót zostanie wypłacona hojna nagroda.

⁂

Pewnego dnia listonosz zobaczył miłego, porządnego starszego pana, który należał do starej szkoły kawalerów i nie chciał, żeby kobieta schodziła z piedestału, na którym zawsze ją widział.

Obserwował przejeżdżającą obok kobietę na rowerze. Listonosz zapytał go, co o tym myśli.

„Nigdy nie widziałem kobiety na rowerze” – powiedział – „ale przypomina mi to o Bogu, bo one z pewnością poruszają się w tajemniczy sposób, dokonując cudów”.