Don Quichot
Het zwervende tweetal van Cervantes maakt van de botsing tussen ingebeeld heldendom en het stoffelijke leven komedie, discussie en onverwachte tederheid.
Don Quichot volgt een lezer die ridderromans als leefregels beschouwt. Zijn ontmoetingen zijn komisch omdat de wereld de rollen weigert die hij haar toebedeelt, maar Cervantes laat die komedie zelden eenvoudig blijven. Waan kan zowel vrijgevigheid als schade voortbrengen, en praktische mensen zijn niet altijd vriendelijker dan de man die ze bespotten.
Sancho Panza biedt meer dan gezond verstand. Zijn gezegden, ambities en groeiende gehechtheid aan zijn metgezel veranderen voortdurend hun verhouding. Door hun gesprekken voelt de reis als een aanhoudende onderhandeling over wat wijsheid, trouw en een waardevol leven betekenen.
Het eerste deel verscheen in 1605 en het tweede in 1615. In het latere deel voegt het besef van de publieke reputatie van de personages een nieuwe laag toe: verhalen beïnvloeden de behandeling van mensen die al naar verhalen leven. De roman krijgt steeds meer belangstelling voor de gevolgen van het veranderen van een ander mens in amusement.
De lengte, ingelaste verhalen en herhaalde omkeringen vragen geduld. Een toegankelijke vertaling en toelichtingen bij de geparodieerde ridderromans kunnen helpen, maar zijn geen vereisten. Aanbevolen voor lezers die houden van gesprekken, verhalen die zich bewust zijn van hun eigen vertelkunst en humor die langzaam zijn eigen wreedheid blootlegt. Het boek houdt deels stand doordat het weigert een comfortabele uitkomst te kiezen tussen de verlokkingen van de verbeelding en de aanspraken van de wereld.
Oorspronkelijke onafhankelijke recensie. Boekrechten blijven bij de rechthebbenden.
Gesprek tussen lezers
Begin het gesprek.
