Don Kişot

Don Kişot, şövalye romanlarını yaşam talimatları sayan bir okuru izler. Karşılaşmaları komiktir, çünkü dünya onun kendisine biçtiği rolleri reddeder; ama Cervantes komediyi nadiren yalın bırakır. Kuruntu zarar kadar cömertlik de doğurabilir ve ayakları yere basan insanlar, alaya aldıkları adamdan her zaman daha iyi değildir.

Sancho Panza sağduyudan fazlasını sağlar. Deyişleri, hevesleri ve yol arkadaşına artan bağlılığı ilişkiyi sürekli değiştirir. Konuşmaları, yolculuğu bilgelik, sadakat ve yaşamaya değer bir hayatın ne sayıldığı üzerine süren bir müzakere gibi hissettirir.

İlk bölüm 1605’te, ikincisi 1615’te çıktı. Sonraki bölümün, karakterlerin halk arasındaki şöhretinin farkında olması yeni bir katman ekler: hikâyeler, zaten hikâyelere göre yaşayan insanlara nasıl davranıldığını etkiler. Roman giderek bir başkasını eğlenceye dönüştürmenin sonuçlarıyla daha fazla ilgilenir.

Uzunluğu, iç içe anlatıları ve yinelenen tersine dönüşleri sabır ister. Akıcı bir çeviri ile parodisi yapılan şövalye romanlarına ilişkin notlar yardımcı olabilir, fakat ön koşul değildir. Sohbeti, kendi anlatıcılığının farkında olan hikâyeleri ve kendi zalimliğini yavaşça açığa çıkaran mizahı seven okurlara önerilir. Kitabın kalıcılığı, kısmen, hayal gücünün çekiciliğiyle dünyanın talepleri arasında rahat bir uzlaşmaya yerleşmeyi reddetmesinden gelir.