Moby Dick

Moby Dick, okurdan bir romanın kendi macerasına ara verip balina anatomisini, çalışma aletlerini, vaazları, resimleri ve bir rengi betimleme sorununu tartışabileceğini kabul etmesini ister. Bu kesintiler tasarımının parçasıdır. İsmail’in çoğalan bilgisi, anlamaya çalıştığı hayvanı ve deneyimi kapsamaya sürekli yetmez.

Ahab, anlatının en güçlü hareket çizgisini sağlar. Ticari bir seferi kişisel bir hesaplaşmaya çevirir ve çalışan bir mürettebatı kendi yorumunun yörüngesine çeker. Onun saplantısıyla İsmail’in huzursuz merakı arasındaki karşıtlık, kitabın düşünsel geriliminin büyük bölümünü oluşturur.

Gemi aynı zamanda bir işyeridir. Melville’in tehlikeli emeğe, ortak görevlere ve bir balinanın maddi olarak dönüştürülmesine gösterdiği dikkat, seferin yalnızca simgesel bir arayışa dönüşmesini engeller. Dostluk ve bedensel işbirliği, hiyerarşi ve sömürüyle birlikte bulunur.

Düzenli biçimde ilerleyen bir kovalamaca arayanlara en uygun öneri değildir. Üslup aniden değişir; komediye, sahne yönergelerine, teknik açıklamaya ve kehanet diline uğrar. Bu değişimleri izlemeye razı olan okur, dünyanın her tekil açıklamadan taşan fazlalığına alışılmadık ölçüde duyarlı bir kitapla karşılaşır. Yönetilebilir bölümler hâlinde okunduğunda, merakı aceleden daha güvenilir biçimde ödüllendirir. Son takip, yol boyunca bu kadar çok başka bakış biçimi mümkün olduğu için önem taşır.