Frankenstein

Frankenstein, bildik dilsiz laboratuvar canavarı imgesinden farklı bir deneyim sunar. Yaratık konuşmayı öğrenir, kendisini dışlayan dünya üzerine düşünür ve onu bu dünyaya getiren yaratıcısından hesap vermesini ister. Victor Frankenstein ise kendi acısını, onu güvenilir bir ahlak kılavuzu yapmayan bir belagatle anlatır.

Romanın iç içe geçen anlatıları, okuru birbiriyle yarışan tanıklıkları tartmaya çağırır. Bir kâşif Victor’u dinler; Victor yaratığın anlattıklarını aktarır; her konuşan anlayış bekler. Bu yapı kitaba verimli bir kararsızlık kazandırır. Sorumluluk, yalnızca derdini en iyi anlatan mağduru seçerek belirlenemez.

Shelley, spekülatif buluşu aile trajedisiyle ve geniş bir Gotik manzarayla birleştirir. Bilimsel yöntem, bir şeyi ona bakmaya hazırlanmadan yaratmanın sonrasında yaşananlardan daha az önemlidir. Yalnızlık, eğitim ve tanınma ihtiyacı, olağandışı çıkış noktasını sıradan insan kırılganlıklarına bağlar.

Sıkı kurulmuş bir korku hikâyesi arayan okurlara bazı yolculuklar ve duygusal tekrarlar yavaş gelebilir. Sabır, merak ve umudun giderek dışlanmayla karşılaştığı yaratığın merkezî anlatısıyla ödüllenir. 1818 ve 1831 metinlerini temel alan baskılar farklıdır; iyi bir giriş yazısı okurun elindeki metnin hangisi olduğunu anlamasına yardım edebilir. Buluş, ebeveynlik ve insanların terk etmeyi mazur göstermek için kullandığı hikâyeler hakkındaki etik sorulara ilgi duyan herkes için özellikle verimlidir.