Frankenstein

Frankenstein oferuje inne doświadczenie niż znajomy wizerunek niemego laboratoryjnego potwora. Stworzenie uczy się mówić, myśli o świecie, który je odrzuca, i żąda od swojego twórcy odpowiedzi za powołanie go do życia. Tymczasem Victor Frankenstein opowiada o własnym cierpieniu z elokwencją, która nie czyni go wiarygodnym przewodnikiem moralnym.

Szkatułkowa konstrukcja narracji zachęca czytelników do ważenia sprzecznych świadectw. Podróżnik słucha Victora; Victor przytacza relację stworzenia; każdy mówiący pragnie współczucia. Ta struktura nadaje książce owocną niestabilność. Odpowiedzialności nie można rozstrzygnąć po prostu przez wybór najbardziej wymownej ofiary.

Shelley łączy spekulatywny pomysł z tragedią rodzinną i rozległym gotyckim krajobrazem. Procedura naukowa ma mniejsze znaczenie niż następstwa stworzenia czegoś bez przygotowania się do opieki nad tym. Samotność, edukacja i potrzeba uznania łączą niezwykłą przesłankę ze zwykłymi ludzkimi słabościami.

Niektóre podróże i powtórzenia emocjonalne mogą nużyć czytelników szukających zwartej fabuły grozy. Cierpliwość nagradza centralna opowieść stworzenia, w której ciekawość i nadzieja stopniowo spotykają się z wykluczeniem. Wydania oparte na wersjach z 1818 i 1831 roku różnią się, dlatego dobry wstęp pomaga zrozumieć, z jakim tekstem mamy do czynienia. To szczególnie satysfakcjonująca lektura dla osób zainteresowanych etycznymi pytaniami o wynalazczość, rodzicielstwo i historie, którymi ludzie usprawiedliwiają porzucenie.