Dziwne losy Jane Eyre
Zadziorny głos pierwszoosobowy nadaje temu gotyckiemu romansowi trwałą siłę w sporze o godność, zależność i prawo do wyboru.
Dziwne losy Jane Eyre stawiają mówiące „ja” w centrum świata zdecydowanego sprowadzić je do roli: zależnego dziecka, kłopotliwej uczennicy, użytecznej pracownicy albo wygodnej towarzyszki. Narracja Jane nadaje powieści intymność nawet wtedy, gdy jej mechanizm staje się ekstrawagancko gotycki. Emocjonalna stawka wynika z uporu bohaterki, że uczucie nie usprawiedliwia rezygnacji z moralnej samodzielności.
Początkowe epizody z dzieciństwa są równie ważne jak późniejszy romans. Pokazują, jak kara i upokorzenie uczą Jane nieufności wobec autorytetu, a przyjaźń odsłania formy troski, które nie wymagają uległości. Thornfield poddaje potem te nauki próbie poprzez tajemnicę, nierównowagę władzy i pociąg.
Intensywność opisów Brontë potrafi zachwycać. Pogoda, pokoje i krajobrazy zdają się odpowiadać uczuciom Jane, nadając zwykłemu przemieszczaniu się siłę osobistego kryzysu. Czytelnicy wolący chłodny umiar mogą uznać deklaracje i zbiegi okoliczności za przytłaczające, lecz od nich zależy energia powieści.
Krytycznej uwagi wymaga także sposób potraktowania Berthy Mason. Rasowe i kolonialne założenia narracji oraz ograniczony głos przyznany ważnej kobiecie komplikują bezkrytyczną pochwałę wyzwolenia. Czytanie tych napięć obok żądania niezależności Jane czyni książkę bogatszą i bardziej niepokojącą. Polecana osobom zainteresowanym gotycką atmosferą, buntowniczą narracją i romansem, którego najistotniejsze pytanie brzmi: czemu bohaterka może odmówić.
Autorska niezależna recenzja. Prawa do książki pozostają przy ich właścicielach.
Dyskusja czytelników
Rozpocznij rozmowę.
