Wielkie nadzieje

Wielkie nadzieje budują wciągającą fabułę wokół zawstydzenia młodego człowieka życiem, które początkowo go podtrzymywało. Pip pragnie ogłady, pieniędzy i względów Estelli. Dickens czyni te pragnienia zrozumiałymi, a zarazem obnaża krzywdy, jakie powodują, gdy Pip zaczyna traktować uczucie jak coś, z czego należy wyrosnąć.

Relacja dorosłego narratora z jego młodszym „ja” jest jedną z głównych zalet powieści. Potrafi ujawnić próżność, nie udając, że łatwo wydostać się z upokorzenia. Dobroć Joego bywa idealizowana, lecz trudność Pipa z jej przyjęciem nadaje tej dobroci napięcie fabularne, zamiast czynić z niej jedynie sentymentalną ozdobę.

Gotyckie scenerie i komiczne występy ożywiają moralne dociekania. Bagna, niszczejący Satis House i zatłoczone londyńskie pokoje są czymś więcej niż tłem: każde miejsce podsuwa inną wizję możliwej przyszłości. Dickens skutecznie korzysta też z ukrywania wiedzy, pozwalając objawieniom zmieniać znaczenie wcześniejszych gestów dobroci i lęków.

Niektóre postacie drugoplanowe są celowo przerysowane, a zbieg okoliczności ma duży ciężar. Czytelnicy, którzy przyjmą te cechy jako część teatralnego świata powieści, odkryją niezwykle precyzyjny rachunek emocjonalny. Polecana osobom zainteresowanym klasą, aspiracjami i bolesną pracą uznawania długu wobec kogoś, kim nauczono nas pogardzać.