Şehir Faresi ile Kır Faresi
Görkemli bir akşam yemeği, iki kuzenin sakin bir hayata ne kadar farklı değer verdiğini görmesini sağlar.
Kır Faresi kuzenini arpa, kök sebzeler ve biraz elmayla karşıladı. Akşam tarlalara inerken bir çitin altında yemek yediler.
Şehir Faresi kibarca her şeyden tattı, sonra peynirlerden, pastalardan ve hiç boşalmayacak gibi görünen dolaplardan söz etti. “Benimle eve gel,” dedi. “Böyle artıklarla yaşamak zorunda değilsin.”
Böylece Kır Faresi onun peşinden büyük bir eve gitti. Yemek odasında beyaz örtünün üstünde kırıntılar vardı. Yumuşak ekmek parçaları, tatlı meyveler ve harika bir dilim peynir duruyordu. Böyle bolluğu hiç hayal etmemişti.
İkinci lokmasını seçerken kapı açıldı. Kuzenler bir dolabın altına daldı. Çizmeler zemini geçti. Bir köpek duvarın yanında kokladı. Kır Faresi kaburgaları ağrıyana kadar nefesini tuttu.
Uzun süre bekledikten sonra masaya geri sokuldular. Kuzeni güldü ve bunda olağandışı bir şey olmadığını söyledi.
Sonra bir kedi sandalyeye sıçradı.
Bu kez Kır Faresi koşmaya başladığını anlamadan saklanma yerine varmıştı. Dolabın ayağının yanında titreyerek oturuyor, peynirin tadını bile hatırlayamıyordu.
Şafakta kuzenine teşekkür edip evin yolunu tuttu.
“Bütün bunlar yerine gerçekten arpayı mı seçiyorsun?” diye sordu kuzeni.
“Akşam yemeğimi bitirmeyi seçiyorum,” dedi.
O akşam kendi çitinin altında bir elma yedi. Küçük bir elmaydı. Acele etmeden aldığı her lokmanın tadını çıkardı.
Geleneksel bir öykünün özgün yeniden anlatımı.
Okur sohbeti
Sohbeti başlatın.
