Mysz miejska i mysz wiejska

Wiejska mysz powitała kuzynkę posiłkiem z jęczmienia, korzonków i odrobiny jabłka. Jadły pod żywopłotem, gdy nad polami zapadał wieczór.

Miejska mysz grzecznie wszystkiego skosztowała, a potem opowiedziała o serach, ciastach i szafkach, które zdawały się nigdy nie pustoszeć. „Chodź ze mną do domu”, powiedziała. „Nie musisz żyć z takich resztek”.

Wiejska mysz poszła więc za nią do okazałego domu. W jadalni okruchy leżały na białym obrusie. Były miękkie kawałki chleba, słodkie owoce i wspaniały klin sera. Nigdy nie wyobrażała sobie takiej obfitości.

Właśnie wybierała drugi kęs, gdy otworzyły się drzwi. Obie zanurkowały pod szafkę. Po podłodze przeszły buty. Pies węszył przy ścianie. Wiejska mysz wstrzymywała oddech, aż rozbolały ją żebra.

Po długim oczekiwaniu zakradły się z powrotem na stół. Kuzynka roześmiała się i powiedziała, że nie ma w tym nic niezwykłego.

Wtedy na krzesło wskoczył kot.

Tym razem wiejska mysz znalazła się w kryjówce, zanim zdała sobie sprawę, że zaczęła biec. Siedziała, drżąc, obok nogi szafki, nie mogąc nawet przypomnieć sobie smaku sera.

O świcie podziękowała kuzynce i ruszyła do domu.

„Naprawdę wybierzesz jęczmień zamiast tego wszystkiego?”, zapytała tamta.

„Wybieram możliwość dokończenia kolacji”, odpowiedziała.

Tego wieczoru zjadła jabłko pod swoim żywopłotem. Było małe. Cieszyła się każdym niespiesznym kęsem.