หนูเมืองกับหนูนา

หนูนาต้อนรับญาติด้วยข้าวบาร์เลย์ รากไม้ และแอปเปิลนิดหน่อย ทั้งคู่กินใต้พุ่มรั้วขณะค่ำลงเหนือทุ่ง

หนูเมืองชิมทุกอย่างสุภาพแล้วพูดถึงชีส เค้ก และตู้ที่ดูไม่มีวันว่าง “กลับบ้านกับฉัน” เธอบอก “เธอไม่ต้องอยู่ด้วยเศษอาหารแบบนี้”

หนูนาจึงตามไปบ้านใหญ่ ในห้องอาหารมีเศษบนผ้าขาว มีขนมปังนุ่ม ผลไม้หวาน และชีสเสี้ยววิเศษ เขาไม่เคยนึกถึงความอุดมอย่างนี้

เขาเพิ่งเลือกคำที่สองเมื่อประตูเปิด ญาติทั้งสองมุดใต้ตู้ รองเท้าบูตเดินข้ามพื้น สุนัขดมใกล้กำแพง หนูนากลั้นหายใจจนซี่โครงเจ็บ

รอนานแล้วทั้งคู่ค่อยกลับโต๊ะ ญาติหัวเราะบอกว่าไม่มีอะไรผิดปกติ

แล้วแมวก็กระโดดบนเก้าอี้

คราวนี้หนูนาถึงที่ซ่อนก่อนรู้ตัวว่าเริ่มวิ่ง เขานั่งสั่นข้างขาตู้ แม้แต่รสชีสก็จำไม่ได้

รุ่งเช้าเขาขอบคุณญาติแล้วออกกลับบ้าน

“เธอจะเลือกบาร์เลย์แทนทั้งหมดนี้จริงหรือ” เธอถาม

“ฉันเลือกกินมื้อเย็นให้จบ” เขาตอบ

ค่ำนั้นเขากินแอปเปิลใต้พุ่มรั้วตน เป็นผลเล็ก เขาเพลิดเพลินทุกคำที่ไม่รีบร้อน