Eski Anıt

Yaşlı ve güçsüzdü, hayatının kumları neredeyse tükenmişti. Houston şehrinin en şık caddelerinden birinde sendeleyerek yürüyordu. Yirmi yıl önce, henüz gelişmekte olan bir köyden biraz daha fazlasıyken şehri terk etmişti ve şimdi, dünyayı dolaşmaktan yorulmuş ve gençliğinin manzaralarına bir kez daha bakma özlemiyle dolu olarak, eski evinin yerini kaplayan hareketli, modern bir şehirle karşılaşmıştı. Geçmiş günlerin anılarını hatırlatacak tanıdık bir nesne, eski bir manzara aradı ama boşuna. Her şey değişmişti. Babasının kulübesinin bulunduğu yerde, görkemli bir konak yükseliyordu; çocukken oynadığı boş arsa, modern binalarla kaplıydı. Muhteşem çimenlikler her iki tarafa da uzanıyor, görkemli konutlara kadar gidiyordu. Çocukluk günlerinin manzaralarından hiçbiri kalmamıştı.

Aniden, sevinçli bir çığlıkla, yenilenmiş bir enerjiyle ileri atıldı. Önünde, insan eli değmemiş ve zamanın etkisinden arınmış, çocukken etrafında oynadığı eski, tanıdık bir nesne gördü. Kollarını uzattı ve derin bir memnuniyet nefesiyle ona doğru koştu.

Daha sonra onu, çocukluğunun tek hatırası olan, sokağın ortasındaki eski çöp yığınının üzerinde, yüzünde huzurlu bir gülümsemeyle uyurken buldular.