Het oude monument

Hij was oud en zwak en zijn levensenergie was bijna op. Met wankelende passen liep hij over een van de meest chique lanen van Houston. Twintig jaar geleden had hij de stad verlaten, toen het nog niet veel meer dan een bloeiend dorp was, en nu, moe van het zwerven over de wereld en vervuld van een onuitsprekelijk verlangen om zijn ogen weer te laten rusten op de taferelen van zijn jeugd, was hij teruggekeerd naar een bruisende, moderne stad die de plek van zijn vroegere huis had bedekt. ​​Tevergeefs zocht hij naar iets vertrouwds, iets van vroeger dat herinneringen aan vervlogen tijden zou oproepen. Alles was veranderd. Op de plek waar het huisje van zijn vader had gestaan, verrees een statig herenhuis; het lege stuk grond waar hij als jongen had gespeeld, was bebouwd met moderne gebouwen. Prachtige gazons strekten zich aan weerszijden uit, tot aan paleisachtige huizen. Geen enkel beeld uit zijn jeugd was meer te herkennen.

Plotseling, met een blije kreet, snelde hij met hernieuwde energie naar voren. Hij zag voor zich, onaangetast door mensenhanden en onveranderd door de tijd, een oud, vertrouwd voorwerp waar hij als kind omheen had gespeeld. Hij strekte zijn armen uit en rende ernaartoe met een diepe zucht van voldoening.

Later vonden ze hem slapend, met een vredige glimlach op zijn gezicht, liggend op de oude vuilnisbelt midden op straat, het enige overblijfsel van zijn jeugdherinneringen.